«محبت نیوز»- غار «سَنت باوم» (La Sainte-Baume) که در دل کوهی صخرهای در جنوب شرقی فرانسه واقع شده، یکی از قدیمیترین زیارتگاههای مسیحیان به شمار میرود. این غار که بر اثر فرسایش طبیعی شکل گرفته، از آن جهت اهمیت دارد که گمان میرود مریم مجدلیه سی سال پایانی عمر خود را در آنجا سپری کرده باشد.
مریم مجدلیه که توماس آکویناس او را «رسولِ رسولان» مینامید، از سوی دومینیکنها بهعنوان حامی دوم این فرقه، که در تولوز فرانسه بنیانگذاری شد، مورد احترام است. به همین دلیل، مراقبت از این غار همچنان بر عهده راهبان دومینیکن استان تولوز قرار دارد.
دومینیکنها وظیفه استقبال از زائران و بشارت دادن را در این مکان بر عهده دارند. واژه «باوم» (Baume) در نام این غار از کلمه پروانسی «باومو» به معنای «غار» گرفته شده است. راهبان با همکاری کارکنان و داوطلبان، مهمانسرایی را که در دامنه کوه و درست زیر غار واقع شده است، اداره میکنند.
برادر وینسنت-توماس ریست، راهب دومینیکن از استان تولوز، در ایمیلی به خبرگزاری CNA میگوید: «نکته قابلتوجه درباره مریم مجدلیه، جذابیتی است که او برای افراد گوناگون دارد. در کلیسای سَنت باوم، ما با طیف وسیعی از بازدیدکنندگان روبهرو هستیم: «از کاتولیکها، ارتدوکسها و کوهنوردان در تعطیلات گرفته تا نوکیشان مسیحی، خواهران راهبه، سنتگرایان، لیبرالها و حتی یسوعیها.»
او میافزاید: «گاهی چند آمریکایی هم به اینجا سر میزنند و خوشحال میشویم تعداد بیشتری را ببینیم!»
این راهبان همچنین میزبان دورههای عبادی مختلفی هستند؛ از جمله «جلسه نیتهای نیک» برای خانوادههای دارای فرزندان معلول (بهویژه مبتلا به سندروم داون) و همکاری با انجمن «مادر داغدیده» برای زنانی که فرزند خود را حین بارداری از دست دادهاند، بهویژه بر اثر سقط جنین. آنها برنامهای به نام «مدرسه زندگی» را نیز اجرا میکنند که در آن جوانان بیستوچندساله میتوانند چند ماه را به خدمت، دعا و گذراندن دورههای آموزشی در کنار راهبان بگذرانند.
هر دو سال یکبار، معمولن در اواخر ماه ژوئن و بلافاصله پس از انتصاب راهبان جدید به مقام کشیشی، راهبان تولوز برای چند روز در کلیسای سَنت باوم گرد هم میآیند. تازهواردان و برادران دانشجو نیز هر تابستان یک هفته را در آنجا سپری کرده و بهعنوان روحانی، گروههای دانشجویی یا پیشاهنگی را همراهی میکنند. به گفته ریست، برخی از راهبان نیز تمایل دارند یک هفته را در خانه کوچکی که در دل صخره کنار غار ساخته شده، بگذرانند تا برای شنیدن اعترافات در دسترس باشند.
او در توضیح اهمیت این قدیس برای فرقهاش میگوید: «مریم مجدلیه پس از آنکه از پستترین درجات گناه برخاست، به بالاترین مراتب تقدس رسید. از این رو، او نماد یک تحول کامل و نشانه امید برای همه گناهکاران است. ایمان کلیسا بر شهادت او استوار است و او الگویی برای واعظان به شمار میرود.»
برونو-توماس مرسیه دِ روشِت، یکی دیگر از راهبان تولوز، نیز در ایمیلی به CNA میگوید که مریم مجدلیه «نمونهای برای زندگی معنوی (از گرویدن به مسیحیت تا بشارت دادن) برای کسانی است که به آنها موعظه میکنیم.» او میافزاید: «ما در مریم مجدلیه الگویی برای واعظان خود مییابیم.»
مریم مجدلیه کیست؟
مریم مجدلیه یکی از برجستهترین زنانی است که در عهد جدید از او نام برده شده است. نام او از شهر «مجدل» در جلیل، زادگاهش، گرفته شده است.
مرسیه دِ روشِت توضیح میدهد: «در سنت تفسیری لاتین، اغلب مریم مجدلیه با زن توبهکار در انجیل لوقا و با مریم بتانی، خواهر مارتا، یکی دانسته شده است. اگر همه اینها یک نفر باشند، اطلاعات زیادی درباره او داریم! او همیشه پای صحبت عیسی مینشست، بهترینها را انتخاب میکرد، کلام او را میشنید، برایش عطرهای گرانبها میآورد و وفادارانه پای صلیب باقی ماند.»
در سال ۲۰۱۶، کلیسای کاتولیک جایگاه روز ۲۲ ژوئیه را که به مریم مجدلیه اختصاص دارد، از «یادبود» به «جشن» ارتقا داد.
نگاهی تاریخی به سنت محلی: سفر مریم مجدلیه به فرانسه
به گفته ریست، داستان حضور مریم مجدلیه در فرانسه «ریشه در یک سنت شفاهی دارد که سرانجام در قرن سیزدهم مکتوب شد.» او توضیح میدهد که این روایت، که در دهه ۱۲۶۰ توسط یاکوبوس وُراجینی، قدیس دومینیکن، نوشته شده، بیان میکند که مریم مجدلیه به همراه چند تن دیگر، از جمله خواهرش مارتا، برای فرار از آزار و اذیت با قایق گریختند. او سرانجام به ساحلی در جنوب فرانسه رسید و پیش از آنکه به غار پناه ببرد و سالها را به دعا و توبه بگذراند، در مارسی به مردم بشارت می داد.
ریست خاطرنشان میکند: «این نقطه مشترک ما با فرقه دومینیکن است، چرا که ما زمانی بهعنوان فرقه توبه شناخته میشدیم.»
بر اساس وبسایت «لا سَنت باوم»، مریم مجدلیه حدود سال ۴۷ میلادی به منطقهای وارد شد که اکنون به نام «له سنت-ماری-دُ-لا-مر» (Les Saintes-Maries-de-la-Mer) در جنوب فرانسه شناخته میشود.
ریست میگوید: «او پیش از وفات به کلیسای سَنت ماکسیمین رفت، در مراسم عشای ربانی شرکت کرد و سپس درگذشت. جسد او نگهداری شد و زائران به آنجا آمدند. وقتی مسلمانان در قرن هشتم سعی کردند به جنوب فرانسه حمله کنند، بقایای او در مکانی پنهان شد که بهتدریج به فراموشی سپرده شد.»
او ادامه میدهد: «در قرن سیزدهم، زیارتگاهی به افتخار او هنوز وجود داشت، اما اثری از بقایایش نبود. کنت پرووانس جستجو را آغاز کرد و بقایا را در سردابه کنونی کلیسای سَنت ماکسیمین یافت.» سپس در سال ۱۲۹۵، دومینیکنها با حمایت پاپ بونیفاس هشتم از سوی کنت پرووانس بهعنوان متولیان این مکان منصوب شدند؛ یکی از دلایل این انتصاب آن بود که «دومینیکنها مجوز ویژهای برای بخشش گناهان بسیار سنگین داشتند.»
ریست میگوید: «توبهکنندگانی که مرتکب چنین گناهانی شده بودند، میتوانستند بهراحتی برای زیارت بقایای مریم مجدلیه فرستاده شوند و از یک دومینیکن طلب آمرزش کنند.»
او به CNA گفت: «تا جایی که من میدانم، تاریخگذاری نشان میدهد که این یادگارها متعلق به زنی مدیترانهای از قرن اول میلادی است که حدود ۹۰ سال سن داشته است. آنچه مسلم است، این است که بقایایی که اکنون در اختیار داریم، همانهایی هستند که در سال ۱۲۷۹ توسط کنت پرووانس پیدا شدند.»
تاریخچه حضور دومینیکنها
در تاریخ معاصر، این فرقه در جریان انقلاب فرانسه در قرن هجدهم مجبور به ترک آنجا شد و غار و پناهگاهشان غارت و ویران گشت. آنها بعدها در سال ۱۸۵۹ به دستور هانری لاکوردر، کشیش و فعال سیاسی دومینیکن، که پناهگاه را بازسازی کرد، بازگشتند.
جوامع دومینیکن در سَنت ماکسیمین و لا سَنت باوم بخشی از مقاومت مسیحیان فرانسه در برابر اشغال نازیها بودند. طبق اسناد، یکی از راهبان، پدر گابریل پیپروت دالوم، حتی مدرسهای در لا سَنت باوم برای کودکان یتیم یهودی و مسیحی تأسیس کرد تا آنها را از خطر اخراج در دوران اشغال حفظ کند.
ریست اذعان میکند که تشخیص اینکه چه مقدار از روایت حضور مریم مجدلیه در فرانسه «واقعیت» و چه مقدار «تخیل قرونوسطایی» است، دشوار است، اما معتقد است «وجود هستهای از حقیقت در این روایت، غیرممکن نیست.» او توضیح میدهد که سَنت ماکسیمین و سَنت باوم «مکانهای مهمی برای مسیحیان اولیه» بودند و «حضور احتمالی مریم مجدلیه در این منطقه بهترین یا تنها توضیحی است که ما داریم.»
به گفته ریست، برخی از بقایای مریم مجدلیه در غار لا سَنت باوم نگهداری میشود، در حالی که جمجمه او در کلیسای سَنت ماکسیمین، که با ماشین ۳۰ دقیقه از غار فاصله دارد، باقی مانده است. جامعهای از خواهران دومینیکن در سَنت ماکسیمین زندگی میکنند؛ مکانی که به گفته او «اخیرن بیشترین فعالیتها را در فرانسه داشته است.»
هر سال در نزدیکترین یکشنبه به ۲۲ ژوئیه، مراسمی با جمجمه مریم مجدلیه که در یک محفظه طلایی قرار دارد، در خیابانهای سَنت ماکسیمین برگزار میشود.
مرسیه دِ روشِت درباره غار میگوید: «اینجا آرام است.» او اشاره میکند که در اولین بازدیدش مجذوب «زیبایی این مکان» شده است: «کوهستان باشکوه است و از بالای آن (در کلیسایی به نام سن پیلون) یکی از بهترین چشماندازهای کل پرووانس را میتوان دید.» به گفته او، صعود به بالای کوه طولانی نیست و حدود ۴۵ دقیقه زمان میبرد، «اما برای چشیدن طعم سختی کافی است.»
او میافزاید: «آماده شوید تا نیتهایتان را به غار مجدلیه ببرید و در طول مسیر چند تسبیح هم همراه داشته باشید.»
وی با اشاره به خانه کوچکی که «به صخره چسبیده» در کنار غار وجود دارد، توضیح میدهد: «همیشه حداقل یک راهب در غار حضور دارد.» این غار که بهعنوان یک کلیسای کوچک نیز استفاده میشود، در دامنه کوهی سنگی قرار دارد و در پاییندست آن، صومعه و مهمانسرایی برای زائران ساخته شده است.
منبع مقاله: آژانس خبری کاتولیک
