«محبت نیوز»- در حالی که ایران همچنان در شوک و سوگ یکی از خونینترین سرکوبهای حکومتی در تاریخ جمهوری اسلامی به سر میبرد، و گزارشها از جان باختن دهها هزار نفر از مردم ایران، از جمله جوانان و حتی اقلیتهای دینی، حکایت دارد، تصاویری از برگزاری یک جشن در مسجد جمکران قم منتشر شد. این گردهمایی به مناسبت میلاد امام دوازدهم شیعیان، مهدی، و با حضور پررنگ “رهبران و نمایندگان” جوامع ارمنی، آشوری، یهودی و زرتشتی برگزار گردید.
این گردهمایی، که توسط معاونت بینالملل حوزه علمیه سازماندهی شده بود، در شرایطی برگزار شد که تنها چند هفته پیش از آن، کشورمان شاهد یک قتل عام بیسابقه توسط حکومت اسلامی بود. اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ نه تنها با خشونت و سرکوب شدید نیروهای امنیتی همراه شد، بلکه بر اساس گزارشهای مردمی و فعالان حقوق بشر، منجر به کشته شدن شمار کثیری از معترضان، که برخی منابع این رقم را تا ۳۶ هزار نفر برآورد کردهاند، گردید. گزارشهای تکاندهنده از پزشکی قانونی کهریزک در تهران، که از انباشت صدها جسد متلاشی شده و خونین در کیسههای سیاه خبر میداد، عمق این فاجعه را بیش از پیش نمایان ساخت و جهانیان را در بهت فرو برد.
در چنین فضایی از درد و غم، فهرست بلندبالای شرکتکنندگان در این جشن حکومتی، پرسشهای جدی را در مورد درک، مسئولیت و استقلال این نمایندگان برانگیخته است. از جمله حاضران در این مراسم میتوان به گریگور چیفتچیان (اسقف اعظم خلیفهگری ارامنه آذربایجان)، اسقف آراکل کادهچیان (معاون اسقف اعظم ارامنه)، کشیش خسروانی (از شورای خلیفهگری ارامنه)، خوری اسقف وانیا سرگیز (اسقف کلیسای آشوری کلدانی کاتولیک ایران)، خاخام یونس حمامی لالهزار (خاخام اعظم کلیمیان ایران)، یوسفی چمکی (رئیس انجمن آشوریان تهران)، گاگیک جوجیان (رئیس شورای خلیفهگری ارامنه)، همایون سامهیح نجفآبادی (نماینده کلیمیان در مجلس شورای اسلامی)، شارلی انویه تکیه (نماینده مسیحیان کلدانی و آشوری در مجلس)، آرا شاوردیان (نماینده مسیحیان ارمنی شمال در مجلس)، گغارد منصوریان (نماینده ارامنه اصفهان و جنوب کشور در مجلس) و خانم بهشید برخوردار (نماینده زرتشتیان در مجلس شورای اسلامی) اشاره کرد.
این پرسش به شکل جدی مطرح میشود که چگونه این افراد، که خود را نمایندگان جامعه اقلیتهای دینی در ایران میدانند، توانستهاند با چشمپوشی از خونهای ریخته شده و پیکرهای متلاشی شده جوانان ایران، از جمله مسیحیان و کلیمیان، در جشنی که از سوی حکومت برگزار شده، شرکت جویند؟
افکار عمومی جامعه مسیحی ایران، حضور این “نمایندگان” را نه نشانی از وحدت، بلکه نمادی از وابستگی آنها به دستگاه حاکم و نادیده گرفتن درد و رنج واقعی مردم میدانند. در شرایطی که حتی شماری از مسیحیان و یهودیان ایران نیز از قربانیان سرکوب بودهاند، این حضور در یک جشن حکومتی، نه تنها هیچ مشروعیتی به رژیم نمیبخشد، بلکه اعتبار و جایگاه این به اصطلاح نمایندگان را نیز در میان جامعه خود و عموم مردم ایران، زیر سوال میبرد. این رویداد، بار دیگر این واقعیت تلخ را نمایان ساخت که در ایران، “نمایندگی” اقلیتها تا چه حد میتواند از درد و رنج واقعی این جوامع فاصله گرفته و تنها به ابزاری برای سیاستهای حکومتی بدل شود.
