«محبت نیوز»- از نظر تاریخی، نینوا شهری است که خداوند، یونس نبی را به آنجا فراخواند تا مردمانش را به توبه دعوت کند. اکنون، باستانشناسان یافتههای بسیار ارزشمندی کشف کردهاند که به آداب و رسوم این تمدن باستانی اشاره دارد: حکاکیهای سنگی شامل تصاویر خدایان باستانی!
گروهی از پژوهشگران دانشگاه هایدلبرگ آلمان، طی کاوشهای خود در این شهر باستانی، موفق به کشف بخشهای بزرگی از یک نقشبرجسته عظیم در تالار شمالی کاخ شدند. این نقشبرجسته، شاه آشوربانیپال (۶۶۸ تا ۶۲۷ پیش از میلاد) را در کنار دو خدای بزرگ و شماری از دیگر شخصیتها به تصویر میکشد. به گفته آرون اشمیت، سرپرست این حفاریها و پژوهشگر موسسه تاریخ پیش از تاریخ و باستانشناسی خاور نزدیک در دانشگاه هایدلبرگ، این کشف نه فقط از نظر اندازه، بلکه به دلیل محتوای بیسابقهاش اهمیت دارد: «در میان انبوه نقشبرجستههای کاخهای آشوری که میشناسیم، تاکنون هیچ تصویری از خدایان بزرگ در اختیار نداشتهایم.»
در این تصویر، شاه آشوربانیپال میان ایزد آشور و ایشتار، الهه نینوا، قرار گرفته است. در کنار آنها، موجودی موسوم به «ایزد ماهی» یا «روح ماهی» دیده میشود که نماد زندگی و رستگاری است و به پادشاه و ایزدان قدرت میبخشد. همچنین، در کنار این شخصیتها، پیکری با دستان افراشته، که احتمالاً یک «انسان-عقرب» است، به چشم میخورد.
اشمیت همچنین مطرح میکند که این شخصیتها میتوانند نشاندهنده وجود احتمالی یک دیسک خورشیدی عظیم و بالدار در بالای این نقشبرجسته در گذشته باشند.
نینوا باستان یکی از مهمترین شهرهای شمال بینالنهرین محسوب میشد و در اواخر قرن هشتم پیش از میلاد، در دوران حکومت شاه سناخریب (۷۰۵ تا ۶۸۰ پیش از میلاد)، به پایتخت امپراتوری آشور تبدیل شد. این شهر در کنار رود دجله و در محل تلاقی آن با شاخهای فرعی از رودخانه واقع شده بود.
در کتاب مقدس، نینوا نمادی از رحمت و داوری خداوند است. کتاب یونس نشان میدهد که این شهر تا چه حد در بتپرستی و خشونت ریشه دوانده بود؛ با این حال، خداوند همچنان فرصتی برای توبه فراهم آورد. مأموریت دشوار یونس به پایتخت آشور – جایی که او درباره نابودی قریبالوقوع هشدار داد – به یکی از بزرگترین بیداریهای روحانی در تاریخ کتاب مقدس منجر شد. از بزرگترین تا کوچکترین، مردم نینوا توبه کردند و خداوند آنها را نجات داد. با این حال، پیامبران بعدی مانند ناحوم، نینوا را به دلیل بازگشت به شرارت، محکوم به داوری کردند. این امر نشاندهنده عواقب مردمی است که رحمتی را که زمانی پذیرفته بودند، رد کردند.
این یافته باستانشناسی اخیر، فضای معنوی نینوا را در واپسین روزهای خود روشنتر میسازد: فرهنگی که بهشدت به خدایان دروغین و موجودات ماوراءالطبیعه وابسته بود. همانطور که این سنگها با تصاویر خدایانی که قادر به نجات نبودند فریاد برمیآورند، کتاب مقدس به ما یادآوری میکند که تنها خدای اسرائیل است که قدرت دارد ملتی را به توبه فراخواند و دست داوری خود را باز دارد.
ویرانههای نینوا و یادگارهای حکاکیشده آن چیزی بیش از آثار تاریخی صِرف هستند؛ آنها شواهد ماندگاری از روایتی در کتاب مقدساند که از وضعیت معنوی ملتها، چه در آن زمان و چه اکنون، سخن میگوید.
