«محبت نیوز»- پرو میلیچویچ، کشیش کاتولیکی که در کودکی شاهد قتلعام اعضای خانوادهاش توسط شبهنظامیان مسلمان در جنگ بوسنی بود و ماهها در اردوگاه اسرا به سر برد، در نشستی خبری در واتیکان تأکید کرد که بدون بخشش، دستیابی به آرامش درونی غیرممکن است.
به گزارش آژانس خبری کاتولیک، در آستانه روز جهانی صلح (اول ژانویه ۲۰۲۶)، پرو میلیچویچ در دفتر مطبوعاتی واتیکان به بازخوانی تجربیات تلخ خود از جنگ بوسنی و هرزگوین پرداخت. او که اکنون کشیش است، یکی از بازماندگان قتلعام روستای «دلکانی» در سال ۱۹۹۳ است.
میلیچویچ در شرح وقایع ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۳ گفت: «این تجربه تاریکی و شرارت جنگ بود.» در آن روز، شبهنظامیان مسلمان ارتش بوسنی به روستای زادگاه او حمله کردند و طی چند ساعت، ۳۹ نفر از جمله پدر، عمه و بستگان نزدیک او را به قتل رساندند. میلیچویچ که در آن زمان تنها ۷ سال داشت، به همراه مادر و هشت خواهر و برادرش جان سالم به در برد.
هفت ماه اسارت در شرایط غیرانسانی
این کشیش کاتولیک در ادامه سخنانش به دوران اسارت خود اشاره کرد. او و خانوادهاش پس از حمله، به همراه ۳۰۰ کاتولیک کروات دیگر به اردوگاهی در منطقه «یابلانیتسا» معروف به «موزه» منتقل شدند و هفت ماه را در شرایطی وخیم گذراندند.
وی در توصیف وضعیت اردوگاه گفت: «ما روی تختهسنگهای سرد میخوابیدیم، غذای کافی نداشتیم و هیچگونه امکانات بهداشتی وجود نداشت.» به گفته او، رنج ناشی از بیخبری از آینده، از درد جسمی و گرسنگی دشوارتر بود.
میلیچویچ با بیان اینکه «ایمان و دعا» عامل زنده ماندن آنها در آن شرایط بود، افزود: «پس از آزادی، با ضربه دیگری مواجه شدیم؛ پیکر پدرم که هفت ماه در طبیعت رها شده بود، پیدا شد و ما تنها توانستیم استخوانهایش را دفن کنیم.»
مسیر دشوار بخشش
کشیش میلیچویچ با تأکید بر دشواری مسیر بخشش، اعتراف کرد که سالها خشم و نفرت را در دل داشته است. او نقطه عطف زندگی خود را تصمیم برای کشیش شدن و خدمت در کلیسا در سال ۲۰۱۲ دانست و گفت: «زمانی که شنیدن اعترافات مردم را آغاز کردم، دریافتم که برای رسیدن به صلح و آرامش درونی، باید از آنچه بر من گذشته عبور کنم و دیگران را ببخشم.»
وی در سال ۲۰۱۳، بیست سال پس از آزادی، به محل اسارت خود بازگشت تا فرآیند آزادی درونی خود را تکمیل کند.
این کشیش در پایان سخنانش، با اشاره به پیام پاپ برای روز جهانی صلح، خاطرنشان کرد: «صلح باید زیسته و محافظت شود. شر با خوبی مغلوب میشود، نه با انتقام یا سلاح؛ چرا که نیکی خلع سلاحکننده است.»
