«محبت نیوز»– عمارت سوکیاس در منطقه جلفای اصفهان، از پرطرفدارترین عمارتهای تاریخی عصر صفویه است و سبک معماری، تزیینات و هنرهای به کار رفته در آن، باعث شده عده زیادی از گردشگران داخلی و خارجی به سوی این جاذبه بینظیر جذب شوند.
اما مهمتر از جنبه گردشگری این عمارت، هویت مسیحی این بنا برای مسیحیان و بخصوص ارامنه ایران است، آنهم در دورانی که نادرشاه افشار محدودیتهایی را برای مسیحیان ایران وضع کرد. محدودیت هایی که باعث شد ارامنه نتوانند برای برگزای مراسم مذهبی خود به کلیسا بروند.
نادر شاه در نخستین سالهای سلطنتش تعامل خوبی را با پیروان ادیان مختلف ایران برقرار کرد، گفته می شود وی در سال ۱۷۴۰ دستور داد که عهدعتیق را یهودیان و انجیل را مسیحیان و قرآن را مسلمانان به فارسی ترجمه کنند. این کار در مدت ۶ ماه انجام شد ولی با توجه به مدت محدود آن نتیجۀ کار چندان خوب نبود. تا مدتی بعد از این واقعه یعنی تا سال ۱۷۵۴ مبشرین مسیحی تا اندازهای در صلح و صفا بودند. در این سال نادرشاه نخستین سفر تاریخی خود را به اصفهان انجام داد. در این زمان بود که به جنون عجیبی گرفتار شد و با بیرحمی عجیبتر به جان ارامنه افتاد و تمام دارایی آنها را گرفت و سال بعد هم همین کار را تکرار کرد. وی سپس دستوری برای بستن کلیساهای اصفهان صادر کرد.
پس از طولانی شدن تعطیلی کلیساها، مسیحیان جفا دیده اصفهان تصمیم گرفتند عبادتگاههایی را در خانه هایشان ایجاد کنند. در حقیقت مراسم عبادت مسیحیان در این دوران به اقدامی زیرزمینی تبدیل شده بود.
کلیسای خانگی در پاسخ به نیاز ایماندارانی تشکیل می گردد که از کلیسا دور هستند، عمارت تاریخی سوکیاس یکی از نخستین کلیساهای خانگی بود که در آن دوران به محلی برای پرستش خداوند تبدیل شد. این کلیسای خانگی سالها پس از حکومت افشاریه به فعالیتش ادامه داد تا اینکه ظل السلطان، فرزند ناصرالدین شاه قاجار به حکمرانی اصفهان منصوب شد و اجازه بازگشایی کلیساها را در این شهر صادر کرد.
با اینکه اطلاعات دقیقی درباره تاریخ ساخت این خانه در دسترس نیست ولی یکی از نقاش های معروف ارمنی به نام آبراهام کورگیان می گوید که این خانه در سال ۱۶۵۵ میلادی و در دوره حکومت شاه عباس صفوی ساخته شده است. در دهه ۵۰ نیز بررسی هایی روی یادگاری های حک شده بر دیوار صورت گرفت که نشان داد قدیمی ترین آن ها متعلق به سال ۱۷۱۲ بوده است. این خانه نامش را از آخرین مالکش به نام سوکیاسیان گرفته و در اواخر دوران قاجار به صورت متروکه در آمده ولی در سال ۱۳۵۲ توسط شهبانو فرح پهلوی خریداری و مرمت شده و بعد از آن در اختیار دانشگاه فارابی قرار گرفته است. این خانه بعد از پروژه مرمتش، از سال ۱۳۷۷ به عنوان بخش کارگاه و آموزشگاه دانشکده مرمت و به عنوان دانشگاه هنر استفاده می شود.
