«محبت نیوز»- صومعه مار موسی حبشهای صومعهای قرن هفتمی است که بر فراز تپهای صخرهای و بایر در ۱۰۰ کیلومتری شمال دمشق پایتخت سوریه در نزدیکی صحرا و در منطقه النبک قرار دارد.
به گزارش فرارو، این صومعه که زمانی مرکز گفتگوهای بین ادیان بود و سالانه دهها هزار نفر را به خود جذب میکرد، پس از یک دهه جنگ و انزوا دوباره به روی بازدیدکنندگان باز شد.
کشیش جهاد یوسف در اینباره به خبرگزاری فرانسه گفت: “ما آرزوی بازگشت مردم را به این مکان داریم. میخواهیم آنها را ببینیم که یک بار دیگر با همدیگر دعا کرده خدا را پرستش می کنیم.”
در سال ۲۰۱۰، حدود ۳۰۰۰۰ نفر از صومعه مار موسی حبشهای بازدید کردند. اما با شروع جنگ داخلی در سال ۲۰۱۱ و ناپدید شدن کشیش پائولو دالاوگلیو، که از سال ۱۹۸۲ مسئولیت این مکان مقدس را عهده دار بود، موجب وحشت بازدید کنندگان شد. به تازگی و با بهبود امنیت در مناطق اطراف، این صومعه نیز دوباره به روی بازدیدکنندگان باز شد. بازدیدکنندگان باید ۳۰۰ پله را بالا بروند تا به صومعه سنگی برسند که بر روی ویرانههای یک برج رومی ساخته شده است.
این صومعه دارای یک کلیسای قرن یازدهمی است که با نمادهای مسیحی، نقاشیهای دیواری باستانی و نوشتههایی به زبانهای عربی، سریانی و یونانی تزئین شده است که میگوید: «خدا محبت است»
کشیش پائولو دالاوگلیو میزبان سمینارهای بین ادیانی در این صومعه بود، جایی که مسیحیان و مسلمانان در کنار هم دعا میکردند و این مکان را به نمادی از همزیستی تبدیل میکرد که بازدیدکنندگان و ایمانداران را برای سه دهه به خود جذب میکرد.
این کشیش ایتالیایی در سال ۲۰۱۲ به دلیل حمایت از یک قیام گسترده ضد دولتی از سوریه اخراج شد، اما یک سال بعد بازگشت. او در تابستان ۲۰۱۳ در سفر خود به مقر گروهی که کمی بعد به دولت اسلامی (داعش) معروف شد در شهر رقه ناپدید شد، جائیکه این کشیش برای آزاد ساختن گروهی از فعالان اجتماعی ربوده شده به آنجا رفته بود. گزارش شد که او اعدام شد، اما مرگ او هرگز تایید نشد.
در سال ۲۰۱۵، این صومعه هدف حملات داعش قرار گرفت. کشیش یوسف گفت:” ما میترسیدیم هر لحظه ربوده یا کشته شویم، به ویژه پس از اینکه داعش به روستای نزدیک القریطین رسید و گروههایی از مسیحیان را در آنجا ربود.”
داعش در سال ۲۰۱۵، ژاک مراد، رهبر صومعه القریتین را برای چند ماه ربود. این گروه تندرو یک صومعه را در روستای مجاور ویران کردند و صدها مسیحی را در یک سیاه چال حبس کردند. آنها بعدها آزاد شدند. جمعیت مسیحیان القریطین زمانی صدها نفر بود، اما اکنون به کمتر از ۳۰ نفر کاهش یافته است.
یوسف گفت: “ما انواع ترس را تجربه کردیم. در اوج جنگ و پس از آن به دلیل همهگیری کووید-۱۹ در صومعه بیش از هر زمان دیگری احساس تنهایی کردیم.”
وی میگوید: اینجا یک صومعه ساده و عاری از تجملات است. هیچ پوشش اینترنتی یا تلفن همراه وجود ندارد و فرار از شلوغی و شلوغی شهر را آسانتر میکند.”
دو راهب، یک راهبه و دو خادم جدیدالورود در این صومعه سه طبقه زندگی میکنند که شامل اتاقهایی برای بازدیدکنندگان، یک مزرعه پرندگان و یک کتابخانه وسیع است.
یوسف الحلبی، ۴۸ ساله، ۱۶ سال به عنوان راهب در این صومعه خدمت کرده است، اما می گوید که کمبود بازدیدکنندگان او را به این فکر انداخته است که برای پر کردن اوقات فراغت خود کاری انجام دهد.
او گفت: “من شروع کردم به دنبال راههایی برای پر کردن این ساعات طولانی، زیرا گاهی اوقات ما سالانه حتی یک بازدیدکننده هم نداشتیم. به همین دلیل پس از رازگاهان اقدام به ساختن شمع می کردم و گاهی خود را به کشاورزی مشغول میکردم.”
حلبی، که زندگی خود را وقف عبادت و خدمت در صومعه کرده امیدوار است مردم یک بار دیگر صومعه را پر کنند تا شیوه زندگی ما را به اشتراک بگذارند. او افزود: اینجا مکانی برای نفس کشیدن و تفکر است، به دور از سر و صدا و آشفتگی های دنیا.
