«محبت نیوز»- ابوالقاسم دولابی نماینده ویژه ابراهیم رئیسی در امور روحانیت در گردهمایی طلاب شهرستان خدابنده گفته که از ۷۵هزار مسجد، درِ ۵۰ هزار مسجد بسته است و این را فاجعهای خوانده که باید بر آن «خون گریست».
وی دلیل این اتفاق را حمایت نکردن دولت از نهادهای دینی عنوان کرده است. فاضل میبدی از آخوندهای اصلاحطلب می گوید: «دولت اگر از مساجد حمایت نمیکرد و در امور مساجد دخالت نمیکرد، احتمالن امروز مساجد ما خالی نمیشد. یکی از علتهای بسته شدن در مساجد این است که مسجدها امروز به پایگاه جناحهای خاص و سیاستبازی تبدیل شدهاند. این که یک روحانی پس از نماز جماعت، در مسجد علیه این و آن بگوید، از فلانی تعریف کند و دیگری را مزمت کند، پیداست مسجد خالی میشود.»
خبرگزاری فارس در گزارشی که ۱۳ خرداد منتشر شد مینویسد «در حالی ۷۰ تا ۸۰ درصد مساجد کشور امام جماعت ندارند که به ازای هر مسجد، ۶ روحانی در کشور وجود دارد. این، نشان از عدم تمایل طلبهها برای حضور در مساجد است که با حمایتهای دولتی قابل جبران نیست.»
در این گزارش با اشاره به اینکه «طلبهها دوست ندارند امام جماعت شوند» آمده:” استخدام و فعالیت در ادارهها به الویت اول طلبهها بعد از فارغالتحصیلی تبدیل شده است.”
اعتراف به خالی بودن ۷۰ درصد مساجد در ایران در حالیست که مقامات حکومتی از جمله سرداران سپاه پاسداران ادعا میکنند کشور با کمبود مسجد روبهروست.
با این آدرسها و آمارهایی که منابع حکومتی اعلام کردند چند پرسش قابل طرح است:
۱)چرا روحانیون که در حوزهها درس اخلاص و معنویت و دوری از مسائل دنیوی میبینند حاضر نیستند امام جماعت مسجد شوند؟ چه منفعتی در مشاغل سازمانی برای روحانیون وجود دارد که برای دستیابی به آن رقابت میکنند؟ زهد و پارسایی که در حوزهها از آن دم میزنند چه شد؟
۲)وقتی حتا آخوندها حاضر نیستند به مسجد بروند حکومت از مردم عادی چه توقعی دارد؟
۳)چرا وقتی مساجد خالی است مقامات ادعا میکنند کشور با کمبود مسجد روبهروست؟ این ساخت و سازها چرا صرف خانه بهداشت و مدرسه نمیشود؟
در ایران 44 سال بعد از انقلاب درحالی میلیاردها تومان سالیانه صرف تبلیغ اسلام و دین میشود که فاصله مردم از حکومت و تمام ریشه و بنیانهای مذهبی آن بیشتر و بیشتر میگردد. اینها واقعیتهایی است که جمهوری اسلامی و کارگزارانش به حتم از طریق نهادهای امنیتی متوجه آن شدهاند.




















