«محبت نیوز»- اولین بیمارستان خیریه شهر تهران در خیابان سیروس تعطیل شد. این بیمارستان را روحالله سپیر، پزشک یهودی نزدیک به ۸۰ سال پیش در محله عودلاجان که عمده ساکنانش یهودی بودند تاسیس کرد که از دوره تیفوس تا کرونا به بیماران نیازمند خدمات داد.
تیفوس در سال ۱۳۲۱ آنچنان اپیدمی در ایران خلق کرد که تاریخنگاران از مرگها هزاران نفر سخن گفتهاند. این بیماری به شدت پایههای نظام بهداشت و درمان عقب ماندهی ایران را لرزاند.
در این شرایط، یک مرکز خیریه تازه تاسیس، به کمک جمعیت تیفوس زده ایران آمد، مرکزی که «درمانگاه کانون خیرخواه» نام گرفت. موسسان آن یهودیان موسس «کنیسه ملا حنینا» بودند. «روحالله سپیر» یکی از اولین پزشکان این مجموعه بود که بر اثر تیفوس جان خود را از دست داد. به همین دلیل، پس از انقلاب، بیمارستان کنیسه ملا حنینا، «بیمارستان خیریه دکتر سپیر» نام گرفت.
به گفته «سلیمان کهن صدق» عضو هیات مدیره این بیمارستان، کارگران فاقد دفترچه بیمه یکی از گروهها هستند که به بیمارستان دکتر سپیر چشم دوخته بودند. درمان آنها که پولی نداشتند، رایگان بود.
وی در توضیح چرایی تعطیل شدن فعالیت این مرکز باسابقه درمانی میگوید: مشکلات مالی بیمارستان از قدیم وجود داشت، اما از سال گذشته به اوج خود رسید؛ آذرماه سال ۹۸ به وزارت بهداشت اعلام کردیم که در نتیجه نوسانات ارزی فشارهای مالی بر بیمارستان چند برابر شده است و در نتیجه استمرار همین وضعیت بد مالی بود که از ۶ ماه پیش بیمارستان دیگر پذیرش بیمار ندارد.
کهن صدق در ادامه میگوید: انجمن کلیمیان سالهاست که در تامین مخارج بیمارستان دکتر سپیر ناتوان است؛ از سالها پیش وضعیت اقتصادی طوری است که هزینههای خدمات درمانی با اختلاف معناداری از درآمدهای بیمارستان جلوتر بوده است. در این مدت بارها و بارها انجمن برای تامین هزینههای بیمارستان داراییهای خود را فروخته است، اما از بعد گرانیهای اخیر دلار شدت این مشکلات بیشتر شد.
“دکتر سپیر” تنها بیمارستانی نیست که فعالیتهای آن به دلیل مشکلات اقتصادی و رکود در دوران کرونا، متوقف شده است اما این بیمارستان جزء معدود بیمارستانهایی است که در سکوت خبری دست به تعدیل نیرو زد و سرانجام اعلام توقف کرد. کارکنان اخراجی این مجموعه برای حدود دو دهه در آن شاغل بودند و حالا در بازار کار در به در به دنبال شغلی از همان جنس هستند. در حالی که با احیای این بیمارستان به راحتی اشتغال از دست رفته آنها بازمیگردد و در ضمن یک بیمارستان خیریه ایران که راهاندازی آن به نام اقلیتهای دینی ثبت شده است، از میان نمیرفت. با این حال، در مجموعه وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ارادهای برای احیای این میراث بهداشتی و درمانی هشتاد ساله کشور به چشم نمیخورد.
حال باید شاهد باشیم که در سایه بی توجهی همایون سامهیح نجفآبادی، نماینده کلیمیان در مجلس شورای اسلامی و انجمن کلیمیان ایران و وزارت بهداشت و درمان، جای این بیمارستان کهنسال را نیز پاساژ و مراکز خرید و مغازهها بگیرند.
