به نقل از رادیو فردا، داستان خانوادههای یهودیان یمنی که اطفال آنها به شیوههای مرموز ناپدید شدند، به سالهای نخست تشکیل اسرائیل و عمدتن سالهای ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۴ میلادی باز میگردد.
سال ۱۹۴۹ حدود ۵۰ هزار یهودی یمنی، در چارچوب برنامه پایهگذاران اسرائیل برای افزایش سریع جمعیت، به این کشور انتقال یافتند ولی در طول این دوران فرزندان برخی از خانوادهها به طرز مرموزی ناپدید شدند.
بر اساس مصوبه دولت اسرائیل، بازماندگان هر یک از خانوادههایی که مرگ فرزندان آنها «قطعی» شده اما خبر مرگ و یا محل دفن به خانوادهها اطلاعرسانی نشده، حدود ۴۵ هزار دلار غرامت خواهند گرفت و به خانوادههای کودکانی که سرنوشت آنها هنوز مبهم است، حدود ۶۰ هزار دلار تعلق میگیرد.
دولت اسرائيل پیش از این برای بررسی وضعیت این خانوادهها، یک کمیته تحقیقاتی تشکیل داده است که این کمیته بحث کودکربایی جمعی بر اساس یک برنامه عامدانه و از پیش طراحی شده را رد کرده است.
یک کمیته تحقیقاتی دیگر دولتی هم میگوید از ۸۰۰ پروندهای که در این زمینه بررسی کرده، مرگ ۷۳۳ کودک ناپدید شده قطعی شده است ولی خانواده بازماندگان این اظهارات را رد کردهاند.
خانواده بازماندگان میگویند در دوران مهاجرت که آنها به سختی در حال کار بودند، فرزندان آنها که در شیرخوارگاه بودهاند، به دلایل مختلف ناپدید شده و به زوجهای یهودی غربیتبار، در اسرائیل و خارج از این کشور، سپرده شدهاند.
چند خانواده یهودی ایرانی که از مهاجران فقیر در دهههای اول تشکیل اسرائیل بودهاند نیز روایت مشابهی از سرنوشت اطفال خود را در رسانههای این کشور بیان کردهاند.
گروههای فعال مدنی و بازماندگان خانوادههای مهاجر به این مصوبه دولت و اظهارات مقامهای دولتی واکنش سردی نشان داده و خواستار عذرخواهی رسمی دولت هستند.
آنها میگویند دولت اسرائيل از مسئولیت مقامات دولتهای وقت به عنوان عاملی که زمینه امکان کودکرباییها را فراهم کردند، غافل شده است.
گروه «عامرام» که از حدود ۸۰۰ خانواده فرزند از دست داده، اسناد و شواهد جمعآوری کرده است، میگوید ابراز تاسف بنیامین نتانیاهو به منزله عذرخواهی رسمی دولت نیست و تصمیمات کابینه او بدون مشورت با خانوادهها و فعالان گرفته شده و فاقد ارزش است.
یک گروه دیگر به اسم «برادرانم» نیز با متهم کردن دولت اسرائیل به خودداری از انتشار اسناد و مدارک مرتبط با این ماجرا، افزود که مبارزه خانوادهها تا روشن شدن کامل حقیقت ادامه خواهد یافت.
