«محبت نیوز»- باستانشناسان در شهر تاریخی قیصریه ماریتیما، واقع در ساحل مدیترانهای اسرائیل، در حال کشف شواهدی ملموس هستند که نه تنها به درک تاریخ منطقه کمک میکند، بلکه به طور قدرتمندی روایتهای تاریخی مطرح شده در کتاب مقدس را نیز تأیید میکند. این کشفیات، از جمله کتیبهای از پونتیوس پیلاطس و موزاییکهایی با متون اولیه مسیحی، به منتقدان دیرینه اعتبار تاریخی کتاب مقدس پاسخ میدهند.
کاوشهای جاری: پنجرهای به جهان عهد جدید
تیمهای باستانشناسی به طور مداوم در حال بیرون کشیدن بقایای شهری هستند که زمانی مرکز قدرت روم در یهودیه و کانون اولیه فعالیتهای مسیحی بود. قیصریه ماریتیما که بین سالهای ۲۲ تا ۱۰ پیش از میلاد توسط پادشاه هرود کبیر ساخته شد، یک شگفتی مهندسی و بندری عظیم با موجشکنهای زیرآبی و فانوس دریایی باشکوه بود که یوسفوس مورخ رومی نیز آن را ستوده است.
یکی از برجستهترین کشفیات، “سنگ پیلاط” است که در سال ۱۹۶۱ در یک تئاتر رومی یافت شد. این کتیبه آهکی، پونتیوس پیلاطس را به عنوان «فرماندار یهودیه» نام میبرد و به یک تقدیمنامه به امپراتور تیبریوس اشاره دارد. پیش از این کشف، وجود پیلاطس عمدتن از طریق انجیلها و نوشتههای یوسفوس و تاسیتوس شناخته شده بود اما برخی منتقدان تاریخی، وجود او را زیر سوال میبردند.
کارشناسان معتقدند این مدرک مستقیم باستانشناسی، هرگونه شک و تردید در مورد وجود پونتیوس پیلاطس را برطرف کرد و نشان داد که او نه یک شخصیت افسانهای، بلکه یک مقام واقعی رومی بود که در دوران توصیف شده در انجیلها، بر یهودیه حکمرانی میکرد. این کشف، روایتهای تاریخی موجود در انجیلها را تقویت میکند و دقت گزارشهای لوقا را برجسته میسازد.
ردپای مسیحیان اولیه در قیصریه
قیصریه در عهد جدید مسیحی، حدود ۱۵ بار ذکر شده و به عنوان مکانی که پولس رسول به مدت دو سال در آن زندانی و محاکمه شد و پطرس رسول، اولین ایماندار مسیحی غیر یهودی را تعمید آب داد، شناخته میشود.
کشفیات جدیدتر، حضور فعال جامعه مسیحیان اولیه را در این شهر نشان میدهد. موزاییکهایی با آیاتی از رسالههای پولس، از جمله متنی از رومیان ۱۳:۳، کشف شدهاند که قدمت برخی از آنها به قرن دوم میلادی بازمیگردد و از قدیمیترین متون عهد جدید یافتشده به شمار میروند. این یافتهها تأیید میکنند که مسیحیان اولیه در این شهر زندگی و عبادت میکردند، همان مکانی که رسولان مسیحی در آن فعالیت داشتند.
این شهر همچنین میزبان شخصیتهای فکری مهمی مانند اوریجن، محقق برجسته قرن سوم بود که در آنجا به گردآوری نسخه عظیمی از عهد عتیق به زبانهای عبری و یونانی پرداخت. این موضوع نشان میدهد که مسیحیت، مدتها قبل از تبدیل شدن به یک نیروی غالب فرهنگی، دارای عمق فکری و ریشههای تاریخی قوی بود.
باستانشناسی: تأییدکننده تاریخی ایمان
پس از تخریب قیصریه در سال ۱۲۶۵، این شهر قرنها به حال خود رها شد و به مثابه یک کپسول زمان عمل کرد. کاوشهای مدرن که از دهه ۱۹۵۰ آغاز شد، در ابتدا هدف “اثبات کتاب مقدس” را نداشت، اما یافتهها بارها و بارها با روایات کتاب مقدس مطابقت داشتهاند.
کارشناسان بر این باورند که باستانشناسی، هرچند جایگزین ایمان نمیشود، اما به از بین بردن شک و تردیدهای غیرضروری کمک میکند. این کشفیات یادآور میشوند که کتاب مقدس بر فراز تاریخ شناور نیست، بلکه به طور عمیقی در آن ریشه دوانده است. “خداوند در کتاب مقدس، در مکانهای واقعی، در میان مردم واقعی و تحت حاکمیت فرمانروایان واقعی عمل میکند.” این جمله به اهمیت تاریخی و واقعگرایانه روایات کتاب مقدس اشاره دارد.
همانطور که عیسی مسیح فرمود اگر حتی پیروانش ساکت بمانند، «سنگهای کنار راه بانگ شادی برخواهند آورد» به نظر میرسد در قیصریه ماریتیما، سنگها به راستی همین کار را میکنند: آنها اعلام میکنند که روایات مسیحیان، ریشه در حقیقت دارد، در تاریخ ریشه دوانده و شایسته اعتماد است.
