«محبت نیوز»- دیوار نوشتههای کشف شده در مکان احتمالی «شام آخر» نشان میدهد که این مکان یکی از مراکز زیارتی اصلی در اورشلیم باستان بوده است.
سِنَکل به باور برخی از باستان شناسان کتاب مقدس محل برگزاری شام آخر مسیح با حواریونش میباشد.
اخیرن یک تیم پژوهشی نزدیک به ۴۰ علامت روی دیوارهای سِنَکل را تجزیه و تحلیل کرده و گرافیتیهای قرون وسطایی متعلق به ارمنیها، چکها، صربها، مسیحیان شرقی عربزبان و اروپاییهای غربی را کشف و بررسی کردهاند. در حالی که بسیاری از این دیوار نوشتهها به زبانهای محلی بودند، پژوهشگران صحنهای شامل یک جام شراب، بشقاب غذا و قرص نان را یافتند که احتمالن به شام آخر اشاره دارد.
نقوشی از قایقها نیز کشف شده است که نشاندهنده سفر طولانی برخی زائران بود و نشانههایی از حضور خانوادههای سلطنتی نیز به چشم میخورد.
این نشانهها مربوط به بازه زمانی سالهای ۱۳۰۰ تا ۱۵۰۰ میلادی بوده و شامل کتیبههایی از مسیحیان و مسلمانان میشود.
ایلیا برکوویچ، یکی از محققان این پروژه از آکادمی علوم اتریش، گفت: «این دیوار نوشتهها نگاهی نو به تنوع جغرافیایی و زیارتهای بینالمللی در اورشلیم قرون وسطی میاندازند. این تنوع بسیار بیش از آن چیزی است که پیشتر تصور می شد. »
«شام آخر» آخرین وعده غذایی بود که عیسی مسیح با شاگردان خود قبل از خیانت به او و دستگیری صرف کرد.
در سال ۱۵۲۳، مسلمانان بر این مکان تسلط یافته و آن را به مسجد تبدیل کردند. در این دوران، بر دیوارها گچ کشیده شد و گرافیتیهای به جا مانده در زیر آن پنهان شد.
محققان اعلام کردند: «ما به درستی نمیدانیم دیوارهای سِنَکل چه زمانی گچکاری شدهاند، اما فرض ما این است که این کار اندکی پس از تسلط مسلمانان انجام شده، چرا که بعید است صاحبان جدید اجازه دهند کتیبههای متعدد مسیحی و نوشتههای زیارتی به نمایش عموم گذاشته شوند.»
پژوهشگران عکسهایی از این نشانهها تهیه کرده و آنها را با تصاویر دیجیتال طومارهای دریای مرده (نسخههای خطی باستانی یهودی شامل متون کتاب مقدس) مطابقت دادهاند. در این فرایند، تصاویر واضحی از ۳۰ کتیبه و ۹ تصویر حکاکی شده، بریده یا نوشته شده روی دیوارهای سِنَکل آشکار شده است.
این نشانهها شامل نشان «Teuffenbach» از اشتایریا در جنوب اتریش، یک کتیبه کریسمس ارمنی و کتیبه صربی «Akakius» بودهاند. همچنین تیم تحقیق یک نشان حکاکی شده با نوشته “Altbach” را شناسایی کرد که توسط زائری از جنوب آلمان حک شده بود.
علاوه بر این، کتیبهها و امضاهای چند شخصیت تاریخی شناخته شده نیز ثبت شدهاند؛ از جمله یوهانس پولونر از رگنسبورگ که گزارش سفر زیارتی خود به اورشلیم در سالهای ۱۴۲۱ تا ۱۴۲۲ میلادی را آورده است. نقاشی زغالی از نشان خانواده پاتریسیون برن فون روملینگن نیز مستند شده است؛ این خانواده سوئیسی از خاندانهای قدرتمند قرون وسطی بود. بزرگترین گروه حکاکیها متعلق به مسیحیان عربزبان شرق است.
برکوویچ افزود: «وقتی این کتیبهها کنار هم قرار میگیرند، چشماندازی منحصر به فرد از خاستگاه جغرافیایی زائران ارائه میدهند که بسیار متنوعتر از تصور رایج غربی است.»
با این حال، تنها مسیحیان نبودند که به زیارت سِنَکل میرفتند؛ بلکه نشانههایی از حضور مسلمانان نیز وجود دارد. آنها موفق به رمزگشایی قطعهای از کتیبه عربی شدند که نوشته شده بود: «…یا الحلبیه». محققان بر اساس پسوند مونث «یا» نتیجه گرفتند این اثر متعلق به زائری زن از شهر حلب سوریه است و آن را نمونهای نادر از زیارت زنان ماقبل مدرن میدانند.
محققان افزودند: «بر خلاف کتیبههای مسیحیان که بیشتر با زغال سنگ نوشته شدهاند، کتیبههای مسلمانان و تصویر عقرب روی سطح دیوار حکاکی شده است. احتمال دارد این مدرک مالکیت بوده تا هنگام بازگشت ساختمان به دست مسیحیان، کتیبه مسلمانان پاک نشود.»
سِنَکل در بالای دروازه جنوبی قرار دارد و با ستونهای بزرگ و منشعب، سقف طاقدار و سقف شیبدار قرمز رنگی ساخته شده است که هنوز پابرجاست.
از آنجا که تاکنون کاوش باستانشناسی انجام نشده، نمیتوان با اطمینان گفت که آیا این ساختار هنگام شام آخر وجود داشته یا خیر. ساختار کنونی سیناکل بیشتر متعلق به دوره جنگهای صلیبی است تا قرن اول میلادی است.
برخی سنتها، مانند ارتدوکس سریانی، جایگزینهایی مانند صومعه سنت مارک را به عنوان محل شام آخر مطرح میکنند. در این صومعه، کتیبهای به زبان آرامی سریانی وجود دارد که میگوید: «خانه مریم مادر یوحنا که مرقس نیز نامیده میشود. این مکان شام آخر خداوند ما عیسی مسیح با شاگردانش است.»
گرچه اعتقاد به مقدس بودن این مکان حداقل به قرن ششم بازمیگردد، اما اصالت سِنَکل به قرن چهارم میلادی تعلق دارد.
