«محبت نیوز»- در میانه تشدید درگیریهای نظامی میان جمهوری اسلامی ایران و ائتلاف آمریکا و اسرائیل، آیتالله «علیرضا اعرافی»، مدیر حوزههای علمیه و از مقامات ارشد جمهوری اسلامی، نامهای به پاپ لئو چهاردهم، رهبر کاتولیکهای جهان، ارسال کرده و خواستار محکومیت حملات اخیر علیه ایران شده است.
در این نامه، اعرافی به حمله آمریکا و اسرائیل در تاریخ ۹ اسفند ۱۴۰۴ (۲۸ فوریه ۲۰۲۶) اشاره کرده و بیان داشته که در پی این حملات، علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، به همراه جمعی از همراهانش کشته شدهاند. او همچنین در این نامه ادعا کرده است که خامنهای از حامیان جدی حقوق اقلیتها، بهویژه مسیحیان ایران، بوده است.
او در نامهی خود به پاپ، همچنین به بمباران یک دبستان دخترانه در شهر میناب و کشته شدن ۱۷۰ دانشآموز اشاره کرده است. مدیر حوزههای علمیه در ادامه از پاپ، که او را «مدافع مظلومان و منادی کرامت انسانی» خوانده، درخواست کرده تا این «جنایات فجیع» را محکوم کرده و ارتباط آن را با تعالیم مسیحیت انکار کند.
این درخواست حمایت از سوی مدیر نهادی که خود سالهاست متهم به آزار و سرکوب گسترده مسیحیان در ایران است، سوالات جدی را برمیانگیزد. حوزه علمیه به عنوان مرکزی برای تربیت نیروهای ایدئولوژیک برای نهادهای امنیتی مانند وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه شناخته میشود که مسئولیت بازجویی و پروندهسازی علیه مسیحیان و نوکیشان مسیحی را بر عهده دارند. در پی این اقدامات، شمار زیادی از شهروندان مسیحی در ایران، صرفن به دلیل اعتقاداتشان، با زندان، شکنجه و محرومیتهای اجتماعی مواجه شدهاند. اکنون، در شرایطی که جمهوری اسلامی در خطر سقوط قرار دارد و رهبر آن نیز کشته شده است، مدیر حوزه علمیه دست یاری به سوی پاپ دراز میکند.
این نامه، بیش از آنکه بیانگر مظلومیتی حقیقی باشد، حرکتی فرصتطلبانه و تلاشی استیصالآمیز برای جلب حمایت بینالمللی و نجات از بحرانی است که جمهوری اسلامی را در آستانه فروپاشی قرار داده است. ادعای اعرافی مبنی بر اینکه خامنهای «از حامیان جدی حقوق اقلیتها به ویژه مسیحیان ایران بودهاند»، با واقعیتهای تلخ سرکوب نوکیشان مسیحی، تعطیلی کلیساها و یورش به کلیساهای خانگی در تضاد آشکار است. این رویکرد دوگانه، نشاندهنده یک سیاست ماکیاولیستی است که در آن مقامات جمهوری اسلامی در داخل به آزار مسیحیان میپردازند، اما در هنگام نیاز، با توسل به مفاهیم دینی و اخلاقی، از رهبران مسیحی درخواست یاری میکنند. این اقدام اعرافی، بیش از آنکه نشانهای از تغییر رویکرد باشد، فریادی از سر استیصال در برابر واقعیتهای دشوار پیش روی جمهوری اسلامی تعبیر میشود.
