«محبت نیوز»- پس از بالا گرفتن تنشهای سیاسی بر سر برگزاری نماز جماعت مسلمانان در میدان ترافالگار لندن، نقش ایمان مسیحی در عرصه عمومی بریتانیا بار دیگر به موضوع اصلی بحث تبدیل شده است. این مناقشه با اظهارات تند برخی سیاستمداران بریتانیایی آغاز شد که برگزاری نماز در اماکن عمومی را “عملی سلطهجویانه” توصیف کرده اند.
کییر استارمر، رهبر حزب کارگر و نخستوزیر این کشور، از کِمی بادِنوک، رهبر حزب محافظهکار، خواست تا نیک تیموتی، وزیر دادگستری در کابینه سایه را برکنار کند. تیموتی در پستی در شبکه اجتماعی ایکس نماز جماعت مسلمانان در اماکن عمومی را “عملی از جنس سلطه و تفرقه” خواند. او نوشت: “اذان – که اعلام میکند خدایی جز الله نیست و محمد پیامبر اوست – وقتی در یک مکان عمومی خوانده میشود، اعلام سلطه است.” وی افزود که این مناسک باید در مساجد انجام شود و در اماکن عمومی و نهادهای مشترک جامعه بریتانیا جایی ندارد، به ویژه در کلیساها و کلیساهای جامع، “با توجه به رد صریح مسیحیت توسط آنها.”
تیموتی، میدان ترافالگار را یک “یادبود ملی برای استقلال و رستگاری” بریتانیا دانست و تاکید کرد که برگزاری نماز در آنجا “یک عمل سلطهجویانه و در نتیجه تفرقهافکنانه بود و نباید دوباره اتفاق بیفتد.” او اگرچه تصریح کرد که “همه کسانی که دیشب در میدان ترافالگار بودند، اسلامگرا نبودند، اما تسلط بر اماکن عمومی به طور مستقیم از دستورالعملهای مسلمانان گرفته شده است.”
این اظهارات، واکنشهای گستردهای را در مورد آزادی مذهبی و جایگاه ادیان مختلف در فضاهای عمومی بریتانیا برانگیخته است. کییر استارمر در جریان جلسه پرسشهای نخستوزیر در روز چهارشنبه، از حضور آشکار ایمان در زندگی عمومی، از جمله رویدادهای مسیحی، دفاع کرد.
وی جشنهای عمومی مانند دیوالی و حنوکا را نشاندهنده تنوع مذهبی در بریتانیا دانست و نسبت به هدف قرار دادن یک گروه خاص هشدار داد. وی با انتقاد مستقیم از حزب محافظهکار افزود: “من هرگز نشنیدهام که حزب او چیزی غیر از رویدادهای اسلامی را مورد انتقاد قرار دهد… تنها نتیجه این است که حزب محافظهکار با مسلمانان مشکل دارد.” ”
در مقابل، بادِنوک از همکار خود دفاع کرد و گفت که تیموتی “از ارزشهای بریتانیایی دفاع میکرده است.” سخنگوی حزب محافظهکار نیز با اشاره به گزارشها و فیلمهایی که نماز خواندن مردان را به صورت جداگانه نشان میدهد، اظهار داشت: “آزادی مذهب به معنای آزادی انجام هر کاری نیست… مردم آزادند که به ایمان خود عمل کنند، اما این عمل مستلزم استفاده انحصاری از فضاهای مدنی مشترک ما نیست.”
