«محبت نیوز»-هزاران مسیحی که در شهرهای مرزی جنوب لبنان از جمله رمیش، عین ایبل و دبل زندگی میکنند، پس از پیشروی نظامی اسرائیل و متعاقب آن عقبنشینی نیروهای لبنانی از بخشهایی از منطقه، خود را در موقعیتی خطرناک مییابند. این جامعه مسیحی که با وجود دستور تخلیه گسترده اسرائیل از جنوب لبنان، در خانههای خود مانده بودند، اکنون با تشدید درگیریها بین اسرائیل و حزبالله، با آیندهای نامعلوم روبرو هستند.
عقبنشینی نیروهای ارتش لبنان در روز سهشنبه، که قرار بود از ساکنان مسیحینشین این مناطق محافظت کنند، نگرانیهای عمیقی را در آستانه «عید پاک» برانگیخته است.
فادی فالفیل، کشیش شهر دبل، در گفتگو با رویترز اظهار داشت: «ارتش لبنان از ما محافظت می کرد و به ما قدرت میداد.» او افزود که این عقبنشینی «احساس ناامنی در بین مردم ایجاد کرد.» کشیش فالفیل نگرانی خود را در مورد کمبود غذا، سوخت و احتمال قطع آب و برق برای ۱۶۵۰ ساکن شهر ابراز داشت و گفت: «آنچه برای ما اتفاق میافتد این است که بین صخره و جای سختی گیر افتادهایم. موشکها و راکتها بر فراز شهر در پروازند.» او با نگاهی به آیندهای پر امید افزود: «امیدوارم، جنگ تا عید پاک پایان یابد و صلح واقعی برقرار سود.»
جنگ اسرائیل و حزب الله تاکنون به کشته شدن نزدیک به ۱۳۰۰ نفر در لبنان و دستور تخلیه بیش از ۱ میلیون نفر منجر شده است. ارتش لبنان اعلام کرد که پیشرویهای نظامی اسرائیل در جنوب، نیروهای این کشور را «محاصره و منزوی» کرده و در نتیجه مجبور به استقرار مجدد شدهاند.
میشل عیسی، سفیر آمریکا در لبنان، ماه گذشته عنوان کرده بود که ایالات متحده از اسرائیل خواسته است تا روستاهای مرزی مسیحینشین را از بمباران مصون نگه دارد و «قولی در این زمینه دریافت کرده است، به شرطی که اعضای حزبالله به این روستاها نفوذ نکنند.»
با نزدیک شدن به عید پاک، مردم شهر تدابیر احتیاطی را در پیش گرفتهاند. نجیب آمیل کشیش شهر رمیش توضیح داد: «برای مثال، به جای اینکه مراسم عشای ربانی را شب برگزار کنیم، آن را در طول روز برگزار میکنیم. ما آن را کمی زودتر برگزار میکنیم تا مردم در تاریکی بیرون نروند و اتفاقی نیفتد.»
ایوب خریش، شهردار عین ایبل، با وجود ذخیره آذوقه برای دو ماه، بر عزم ساکنان برای ماندن تاکید کرد و گفت: «اگر ریشه درختی را از خاک جدا کنید، آیا زنده میماند؟ اگر ما را از سرزمینهایمان بیرون کنید، ما میخواهیم بمیریم یا به آنها برگردیم. ما به خاک، به خانهها و کلیسایمان – به همه چیز در این روستا – وابستهایم. به همین دلیل تصمیم گرفتیم آنجا را ترک نکنیم.»
