«محبت نیوز»- در بحبوحه نگرانیهای فزاینده جهانی نسبت به قوانین جدید طالبان که خشونت خانگی و اشکال بردگی را مجاز میداند، جامعه کوچک مسیحیان افغانستان با خطرات فزایندهای روبرو است که به طور معمول در گزارشهای بینالمللی نادیده گرفته میشود. یک هیئت مستقل آمریکایی خواستار تعیین افغانستان به عنوان “کشور مورد نگرانی ویژه” (CPC) شده است، در حالی که گزارشهای تأیید نشده از حملات مرگبار به مسیحیان حکایت دارد.
کشتار مسیحیان هزاره و ربوده شدن دختران
سازمان همبستگی بینالمللی مسیحیان (CSI) از منابع محلی گزارشهای تکاندهندهای دریافت کرده است. طبق این گزارشها، حدود ۲۴ مسیحی افغان از قوم هزاره در اواخر ژانویه در نزدیکی شهر بامیان کشته شدهاند. منبع سازمان مسیحی CSI که به طور مستقیم با این گروه هزاره در تماس بوده، اعلام کرده است که در این حمله دو دختر ربوده شده و خانهای که برای عبادت مخفیانه استفاده میشد، به آتش کشیده شده است. اگرچه هویت مهاجمان نامشخص است، اما مقامات طالبان جان باختگان را به عنوان “گروندگان به مسیحیت” معرفی کردهاند. این حادثه جدیترین حمله به مسیحیان افغانستان از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ می باشد.
زندگی مخفیانه در سایه قوانین اسلامی طالبان
بیشتر مسیحیان افغانستان را نوکیشان مسیحی تشکیل میدهند. پیش از تسلط طالبان، تخمین زده میشد حدود ۲۰ هزار مسیحی در این کشور زندگی میکردند که بیشتر آنها مخفیانه عبادت میکردند. با این حال، از سال ۲۰۲۱ هزاران نفر فرار کرده یا تخلیه شدهاند و تعداد دقیق مسیحیان باقیمانده نامشخص است.
کسانی که در افغانستان ماندهاند، در ترس مداوم از افشا شدن زندگی میکنند. منابع نزدیک به شبکههای کلیسای خانگی میگویند که ایمانداران مسیحی به طور مداوم مکانهای خود را تغییر میدهند، در گروههای کوچک عبادت میکنند و حتی با نزدیکان خود نیز درباره ایمانشان صحبت نمیکنند.
اجبار به شرکت در نماز جماعت و خطر ارتداد
مقامات طالبان به شدت زندگی روزمره را زیر نظر دارند تا پایبندی به احکام اسلامی را بر اساس تفسیر محافظهکارانه خود از شریعت اجرا کنند. مردان موظف به شرکت در نمازهای مساجد هستند و عدم حضور میتواند به بازجویی یا مجازات منجر شود. این وضعیت خطر بزرگی برای مسیحیان ایجاد میکند، زیرا مجبورند برای جلوگیری از سوءظن در نمازهای مسجد شرکت کنند، در حالی که ایمانشان مستلزم پنهانکاری است.
تغییر دین در تفسیر طالبان ارتداد محسوب میشود و میتواند مجازات اعدام در پی داشته باشد. این ترس از افشا شدن، تمام جنبههای زندگی نوکیشان مسیحی را تحت تأثیر قرار داده است.
قوانین جدید طالبان: مشروعیت بردگی و “گورستان حقوق بشر”
محیط سیاسی افغانستان از زمان تسلط طالبان به شدت محدودکننده شده است. قوانین جدیدی که بر اساس تفسیر سختگیرانه شریعت اعمال شدهاند، مجازاتهای شدیدی را وضع و کنترل اجتماعی سختگیرانهای را تقویت میکنند.
به گفته مؤسسه زنان، صلح و امنیت جورج تاون، یکی از قوانین آیین دادرسی کیفری که اخیرن توسط هیبتالله آخوندزاده، رهبر طالبان، تصویب شده، جامعه افغانستان را به طبقات “آزاد” و “برده” تقسیم میکند و اشکال بردهداری را در سیستم قضایی مجاز میداند. این قانون به “اربابان” اجازه میدهد مجازاتهای اختیاری را بر روی افراد برده اعمال کنند، مشروط بر اینکه منجر به شکستگی استخوان نشود. کارشناسان حقوق بشر این مقررات را مغایر با ممنوعیتهای بینالمللی بردهداری میدانند.
ولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، هشدار داده است که افغانستان به “گورستانی برای حقوق بشر” تبدیل شده است.
کمبود اطلاعات و احساس رهاشدگی
کمیسیون آزادیهای مذهبی بینالمللی ایالات متحده (USCIRF) در گزارش سال ۲۰۲۶ خود توصیه کرده است که افغانستان به عنوان “کشور دارای اولویت” برای نگرانیهای مذهبی تعیین شود. با این حال، به دلیل عدم دسترسی به اطلاعات، در این گزارش تنها دو بار به طور کلی از “مسیحیان” نام برده شده است.
علیرغم تحریمها و انزوای دیپلماتیک افغانستان، تحلیلگران معتقدند که تعیین این کشور در سطح “کشور مورد نگرانی ویژه” ممکن است تنها ارزش نمادین داشته باشد، زیرا رهبری طالبان مشروعیت خود را عمدتاً از تفسیر مذهبی خود میگیرد تا از پذیرش بینالمللی. منبع CSI میگوید، صرفنظر از دلایل عدم توانایی جامعه بینالمللی در کمک، مسیحیان افغان که زندگیشان با پنهانکاری و هوشیاری تعریف میشود، احساس میکنند که جهان آنها را رها کرده است، به ویژه که کمکهای بشردوستانه نیز به آنها ارائه نمیشود.
