«محبت نیوز»- کاردینال پیترو پارولین، وزیر امور خارجه واتیکان، با ابراز نگرانی نسبت به غلبه “منطق قدرتمندان” در عرصه بینالملل، از کاتولیکها خواست تا به “صدای صلح” تبدیل شوند و پاپ لئو را در تلاشهایش برای برقراری صلح تنها نگذارند.
پارولین در گفتوگو با مجله فرهنگی «دیالوگی»، وابسته به جنبش «اقدام کاتولیکهای ایتالیا»، هشدار داد که عدم حمایت عملی از پیام صلحجویانه پاپ، خطر تبدیل شدن آن به “صدایی در بیابان” را در پی دارد. او با یادآوری درخواستهای بینتیجه پاپ فقید ژان پل دوم برای جلوگیری از جنگ عراق در سال ۲۰۰۳، بر ضرورت حمایت قاطع از درخواستهای کنونی پاپ برای صلح و مقابله با “تبلیغات دروغین تجدید تسلیحات” تأکید کرد.
“گزینه نظامی” دیپلماسی را خاموش کرده است
وزیر امور خارجه واتیکان، فضای بینالمللی فعلی را به شدت نگرانکننده توصیف کرد، جایی که “اقدام نظامی به سادگی تحمیل میشود.” او با شگفتی گفت: “من از اینکه گزینه نظامی به عنوان گزینهای قاطع و اجتنابناپذیر ارائه میشود، متعجبم.” به گفته پارولین، این رویکرد در عمل دیپلماسی را “خاموش” کرده و مانع از فعالسازی ابزارهای جایگزین میشود. در نتیجه، آگاهی از فاجعه جنگ و اهمیت قوانین مشترک جهانی در حال کمرنگ شدن است.
استانداردهای دوگانه در بحرانهای جهانی
پارولین ریشه اصلی این مشکل را در “چندقطبیگرایی الهام گرفته از اولویت قدرت” دانست، جایی که کشورها به جای قوانین بینالمللی، به زور متکی هستند. او این وضعیت را عامل اصلی “استانداردهای دوگانه” خواند که به وضوح در واکنشهای متفاوت به حملات علیه غیرنظامیان در اوکراین و ویرانی غزه قابل مشاهده است.
وزیر خارجه واتیکان تصریح کرد: “بسیاری از دولتها، خشم خود را از حملات علیه غیرنظامیان اوکراینی توسط موشکها و پهپادهای روسی ابراز کرده و تحریمهایی را علیه متجاوزان اعمال کردهاند. اما فکر نمیکنم همین اتفاق در مورد فاجعه تخریب غزه افتاده باشد.” او این تفاوت را نمونهای بارز از “استانداردهای دوگانه” دانست که در آن قوانین بینالمللی “فقط در مواقع مناسب” مورد استناد قرار میگیرند.
تضعیف معماری دیپلماتیک جهانی و نقش اروپا
پارولین همچنین از تضعیف ساختار دیپلماتیک جهانی ابراز تأسف کرد و اندیشیدن به صلح از طریق “سلاحها و توازنهای اعمالشده توسط قویترینها به جای توافقهای بینالمللی” را “خیالی واهی” دانست. وی تأکید کرد: “ما نمیتوانیم تسلیم منطق قویترینها شویم، چرا که این منطق قوانین بینالمللی را به نفع منافع خود تغییر میدهد و نهادهای چندجانبه را تضعیف میکند.”
در همین زمینه، او از عدم توانایی اروپا در “همصدا صحبت کردن” ابراز تأسف کرد و بر لزوم احیای “حس تعلق اروپایی” و اقدامات مشترک، بدون عدول از اصول بنیادین اتحادیه اروپا، تأکید ورزید.
