«محبت نیوز»- یک گروه کوچک از یهودیان پس از چندین دهه دوری از کشورشان، به تازگی به سوریه بازگشته و از کنیسههای تاریخی دمشق دیدن کردند. خاخام جوزف حمرا و پسرش هنری بهدلیل محدودیتهای حافظ اسد، رئیسجمهور وقت سوریه، در دهه ۱۹۹۰ این کشور را ترک کرده بودند.
به گزارش رویترز، اکنون، پس از گذشت سه دهه، این پدر و پسر برای نخستینبار به سوریه بازگشته و از یکی از کنیسههای قدیمی دمشق بازدید کرده و در آن به قرائت تورات پرداختند. خاخام حمرا این لحظات را یک رویا توصیف کرد.
محدودیتهای مذهبی حافظ اسد، پدر بشار اسد، از جمله در مورد مالکیت املاک و اشتغال در سال ۱۹۹۰، سبب مهاجرت هزاران یهودی از سوریه شد و تنها تعداد انگشتشماری در این کشور باقی ماندند. خاخام جوزف حمرا و پسرش هنری از آن زمان ساکن نیویورک شدند.
خاخام حمرا، ۷۷ساله، با اندوه یادآور میشود که پس از ترک سوریه، «همه کسانی که همراه او از کشور خارج شده بودند، اکنون درگذشتهاند.»
او در مورد دلایل ترک کشورش در آن زمان گفت: «مگر ما در زندان نبودیم؟ بنابراین میخواستیم ببینیم بیرون چه خبر است. همه کسانی که با ما رفتند اکنون فوت کردهاند.»
خانواده حمرا پس از سرنگونی حکومت بشار اسد، با کمک گروه ویژه اضطراری سوریه، یک سازمان مردمنهاد مدافع حقوق بشر، توانستند به سوریه بازگردند. این بازگشت، به گفته خانواده حمرا، غیرمنتظره بود.
هنری حمرا، ۴۸ساله، گفت که اسعد شیبانی، وزیر خارجه سوریه، به آنها اطمینان داده که میراث یهودیان در این کشور حفظ خواهد شد و حکومت از آنها حمایت کرده و امنیت آنها را تأمین خواهد کرد.
او گفت: «ما به کمک حکومت نیاز داریم، به امنیت حکومت نیاز داریم و این اتفاق خواهد افتاد.»
هنری و جوزف در کوچههای باریک و تاریخی شهر قدیمی دمشق که در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده، قدم زدند و از محله قدیمی خود بازدید کردند. آنها از دیدن نوشتههای عبری در چند کنیسه شگفتزده شدند، اما اذعان داشتند که بسیاری از چیزها تغییر کرده و دیگر مانند دوران کودکیشان نیست.
هنری گفت: «من میخواهم بچههایم برگردند و این کنیسه زیبا را ببینند. این یک اثر هنری است.» مقامهای حکومت موقت سوریه اعلام کردهاند که همه اقشار جامعه در آینده این کشور سهیم خواهند بود. با این حال، اسلامگرایان افراطی و محافظهکاران بخش بزرگی از جامعه سوریه را تشکیل میدهند، در حالی که سکولارها و سایر گروههای اقلیت، بخش کوچکی از جامعه هستند. این موضوع، نگرانیهایی را درباره چگونگی حفظ حقوق اقلیتها در سوریه آینده برانگیخته است.
