«محبت نیوز»- در گوشهای از بندر تاریخی نوشهر، جایی که امواج دریای مازندران به آرامی به اسکله برخورد میکنند، موزهای کوچک اما جالب در ساختمان کنترل ترافیک دریایی جا خوش کرده است. این موزه که به عنوان نخستین موزه تخصصی دریایی شمال ایران شناخته میشود، با مساحتی حدود ۱۰۰ متر مربع، گنجینهای از تاریخ و فرهنگ دریانوردی را در خود جای داده است.
بازدیدکنندگان این موزه میتوانند ماکتهایی از کشتیهای قدیمی را ببینند که هر کدام روایتی از گذشته دارد؛ از کشتیهای بادبانی قرن ۱۴ میلادی که روزگاری بار تجارت و مسافر را به دوش میکشیدند تا نمونههایی از کشتیهای جنگی که بخشی از تاریخ پرفراز و نشیب دریانوردی ایران را بازگو میکنند. این ماکتها با ظرافتی تحسینبرانگیز ساخته شده و توجه بینندگان را به خود جلب میکنند.
هرچند فقدان کیوریتوری و موزهگردانی در موزه دریایی بندر نوشهر مشهود است و چیدمان اشیا و ویترینهای موجود از استانداردهای بالایی برخوردار نیستند، اما اشیای موجود به تنهایی جذابیت بالایی برای مخاطب دارند؛ از انواع چراغهای دریایی تا قطبنماهای قدیمی. یکی از جالبترین و قدیمیترین اشیا این موزه، یک ناقوس کلیسا با ۱۳۶ سال قدمت است.
این ناقوس کلیسا در سال ۱۸۸۹ میلادی در شهر یارسلاول – که بخش تاریخی آن در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است – بهوسیله استاد ایکناتیژوریونیک، مؤسس کارخانه زنگسازی ولوویاشینکو و پسران در روسیه تزاری ساخته شد. سپس توسط تاجری به نام ترکین به بندر آستاراخان هدیه داده شد. به دستور مقامات بندر آستاراخان، هر زمان که کشتیها این بندر را ترک میکردند، این ناقوس کلیسا به نشانه سفر ایمن برای کشتیها به صدا درمیآمد.
در سال ۱۹۳۰، زمانی که بلشویکها علیه دین و مذهب شوریدند و نمادهای مسیحیت نظیر ناقوسهای کلیسا را ذوب میکردند و فلز آنها را در کارخانههای اسلحهسازی به کار میبردند، مقامات کلیسای شهر آستاراخان برای حفظ این ناقوس، آن را مخفیانه بهوسیله کشتی از طریق دریا به ایران (بندر نوشهر) فرستادند و از آن زمان تاکنون این ناقوس در ایران باقی مانده است.
