«محبت نیوز»- به گفته کارشناسان، آثار دندان که روی اسکلت یک گلادیاتور روم باستان پیدا شده، اولین شواهد باستانشناسی از مبارزه بین یک انسان و یک شیر است.
باستانشناسان این اسکلت را در سال ۲۰۰۴ در حفاری دریفیلد تراس در شهر یورک در بریتانیا کشف کردند، اما اکنون تصور میشود که این محل گورستان گلادیاتورهای روم باستان است که به خوبی حفظ شده است. بررسیهای پزشکی قانونی از اسکلت این مرد جوان نشان داد که سوراخها و جای دندان روی لگن خاصره به احتمال زیاد اثر گازگرفتگی شیر است.
پروفسور تیم تامپسون، کارشناس پزشکی قانونی که این پژوهش را هدایت کرد، میگوید این اولین «شواهد فیزیکی» از مبارزه گلادیاتورها با این گربهسان بزرگ است.
او گفت: «سالها اطلاعات ما در مورد مبارزه گلادیاتورها با حیوانات عمدتن بر متون تاریخی و تصاویر هنری متکی بود، اما این کشف جدید به منزله اولین شواهد مستقیم و فیزیکی در این مورد است که چنین رویدادهایی در آن دوره رخ میداده است و این کشف شناخت ما از فرهنگ سرگرمی رومیان در این منطقه را تغییر میدهد.»
با این حال، اهمیت این کشف فقط به تأیید شیوههای سرگرمی رومی محدود نمیشود. پیش از این، منابع تاریخی و متون کهن به کرات به رویه خشونتبار امپراتوری روم در مجازات مسیحیان از طریق افکندن آنان به کام حیوانات درنده، بهویژه شیرها، در آمفیتئاترهایی چون کولوسئوم اشاره کرده بودند؛ روایتهایی که گرچه در نوشتههای مورخان و شواهد هنری بازتاب یافته بود، اما تاکنون هیچ مدرک باستانشناختی مستقیمی برای تأیید علمی آن وجود نداشت. اکنون این یافتهها به طرز غیرمنتظرهای، پرتوی نو بر شرایط و واقعیتهای مرتبط با کلیسای اولیه در همان بستر تاریخی و مکانی میافکنند. آزار و شکنجههای مسیحیان در عصر کلیسای اولیه، یکی از تاریکترین فصول تاریخ بشریت به شمار میآید. حکومت روم با دشمنی آشکار نسبت به معتقدان به آیین مسیحیت، جنایاتی هولناک را علیه مردان، زنان و حتی کودکان مسیحی مرتکب میشد. اکنون و بر اساس این کشف تاریخی می توان اثبات کرد که یکی از رایجترین و وحشیانهترین روشهای مجازات مسیحیان، افکندن آنها به میدانهایی بود تا طعمه جانوران درنده شوند. این اقدام نه تنها وسیلهای برای مجازات و ارعاب سایر مسیحیان بود، بلکه سرگرمی تلخ و غیرانسانی برای طبقات بالای جامعه رومی محسوب میشد.
مسیحیان به دلیل امتناع از پرستش خدایان رومی و عدم پذیرش الوهیت امپراتور، که بخشی جداییناپذیر از وفاداری مدنی در روم تلقی میشد، اغلب به عنوان شهروندانی بیوفا و حتی “خدانشناس” (به مفهوم رومی آن) نگریسته میشدند. این نگرش، همراه با سوءتفاهمها و اتهامات بیاساس مبنی بر اعمال ضداجتماعی، زمینهساز آزار و اذیتهای سازمانیافته و پراکندهای شد. این جفاها که در دوران برخی امپراتوران روم مانند نرون، دسیوس و دیوکلتیانوس به اوج خود رسید، شامل دستگیریهای گسترده، شکنجههای هولناک، مصادره اموال، تبعید و اعدامهای بیرحمانه به روشهایی چون به صلیب کشیدن، سوزاندن یا طعمه حیوانات وحشی کردن در آمفیتئاترها بود.
