به گزارش سرویس ترجمه «محبت نیوز» – بسیاری از نوکیشان مسیحی ایرانی در جستجوی رهایی از آزار و اذیت، مرزها را پشت سر میگذارند، اما این پایان راه نیست. اکثر آنان درگیر نبردی نو میشوند؛ جدال با نظامهای ناکارآمد پناهندگی و چه بسا خصمانه در کشورهای میزبان. گواهی این افراد حائز اهمیت است و خدماتشان در تبعید استوار، اما زندگانیشان با دلهرهی آینده، آسیبپذیری، و تقلا برای بقا در هم آمیخته است.
به گزارش وبسایت «ام ان ان آنلاین»، لانا سیلک از سازمان ترنسفورم ایران (Transform Iran)، اینچنین تلخی سرنوشت پناهجویان نوکیش مسیحی ایرانی را بازگو میکند:
«آنان از حقوقی برابر با دیگران برخوردار نیستند و همین امر، زمینهی سوءاستفادهی افراد بیوجدان را فراهم میآورد؛ از صاحبخانه و کارفرما گرفته، تا کارکنان آموزش و پرورش یا حتی نظام بهداشت.» بسیاری از پناهجویان در سراسر گیتی، با حجم فزایندهی کار، کمبود بودجه و کاستیهای ساختاری دست به گریباناند. از این رو، پناهجویان ایرانی اغلب سالها در چرخهی بروکراسی گرفتار میمانند. سیلک میگوید: «آنها سالها، گاه بیش از یک دهه، در این نظام سرگردان میمانند.»
بیپناه در برابر قانون، بسیاری از این افراد، توان برنامهریزی برای آینده را از دست میدهند. رؤیای ازدواج، تشکیل خانواده، و داشتن شغلی رضایتبخش، تا زمانی نامعلوم به تعویق میافتد. سیلک میافزاید: «آنها میگویند بهتر است نه ازدواج کنم، نه فرزندی داشته باشم؛ چراکه نمیدانیم فردا چه پیش خواهد آمد. آیا ناچار به بازگشت به ایران خواهیم شد؟ آیا راهی برای خروج از اینجا را خواهیم داشت؟ هیچ نمیدانند.»
حتی پس از سالها چشمانتظاری و اندکی انس گرفتن با جامعهی میزبان، سایهی هراس از اخراج ناگهانی، همواره بر سرشان سنگینی میکند.
اینجاست که سازمانهایی چون ترنسفورم ایران، پای در میدان میگذارند. این سازمان، با ارائهی مشاورههای روانشناختی، آموزش، پشتیبانی، و ایجاد اجتماعاتی برای پناهجویان نوکیش مسیحی، میکوشد تا آنان را در بازیابی امید و زندگی عزتمندانه یاری رساند. رسالت این سازمان، تنها بقا نیست، بلکه احیا، پاسداشت کرامت انسانی، و امیدبخشی است.
سیلک در اینباره میگوید: «همانگونه که موسی در نبرد، دستانش را برافراشت، ما نیز دست یاری به سوی یکدیگر دراز میکنیم و در نبرد و نیایش، همدیگر را توان میبخشیم. در عین حال، کامیابیهایمان را نیز با هم قسمت میکنیم. این کامیابیها، چهبسا با وضعیت پناهندگی یا شرایط روزمرهی زندگانی ارتباطی نداشته باشد، اما همواره پیروزیهای معنوی و پیروزیهای مرتبط با خدمت، قرین راهمان است.»
اما چگونه میتوان در این شرایط، یاور ایمانداران ایرانی بود؟
نخست و مهمتر از هر چیز، آنان را از یاد نبرید. در کنارشان باشید. گاه، تنها حضور در یک گفتوگو یا نیایش، میتواند برای کسی که روزهایش انباشته از بی یقینیهای دردناک و امیدهای بر باد رفته است، بسیار ارزشمند باشد. برای اصلاح بنیادین نظام پناهندگی جهانی و یافتن راههایی بهتر برای حمایت از ایمانداران راستینی که در جستجوی امنیت و آزادیاند، دعا کنید.
سیلک میگوید: «اگر خداوند، شما را به دعا برای مردم ایران و پناهندگان ایرانی فرا میخواند، در یک آیین مسیحی شرکت کنید. ما نشریهای داریم که ماهی یکبار منتشر میشود. از این راه، میتوانید از رویدادها آگاه شوید و بخشی از این حرکت باشید.»
