«محبت نیوز»- زن ۲۷ ساله پناهجوی ایرانی که سه ماه را در پاناما گذرانده، اکنون با نزدیک شدن به پایان مهلت ویزای بشردوستانهاش، در جستجوی پناهگاهی امن است.
به گزارش سازمان بینالمللی حمایت از مسیحیان (ICC)، آرتمیس قاسمزاده، نوکیش مسیحی ایرانی، تا هفتم ژوئن فرصت دارد کشوری را بیابد که او را بپذیرد. در غیر این صورت، مجبور به بازگشت به ایران خواهد شد؛ جایی که به دلیل ارتداد در معرض آزار و اذیت شدید قرار دارد.
ماجرای خطرناک آرتمیس و برادرش شاهین ماهها پیش آغاز شد. آنها از ایران خارج شده، ابتدا به دبی و سپس به مکزیک رفتند. در مکزیک، توسط قاچاقچیان انسان به آمریکا منتقل شدند. پس از پنج روز بازداشت در سن دیگو، آرتمیس و شاهین از هم جدا شدند؛ آرتمیس به همراه گروهی دیگر از پناهندگان به پاناما فرستاده شد، در حالی که برادرش در بازداشتگاهی در هوستون نگهداری میشود.
آرتمیس در تماس ویدیویی با ICC گفت که ابتدا فکر میکرد مقصد نهاییشان تگزاس باشد و وقتی نام پاناما را شنید، پرسید: «آیا این شهر در آمریکا است؟»
پس از اخراج مهاجران غیرقانونی از آمریکا، در اواخر فوریه، گروهی از خبرنگاران و عکاسان در هتلی در پاناما با پناهجویان ایرانی دیدار کردند. گزارش نیویورکتایمز و پیگیریهای رسانهای درباره سیاستهای مهاجرتی دولت ترامپ، توجه عمومی را جلب کرد. آرتمیس یک ماه در اردوگاهی نزدیک منطقه خطرناک دارین گذراند و سپس به کمک یونیسف به هتلی در شهر پاناما منتقل شد.
اکنون او همراه دو خانواده مسیحی ایرانی و پناهندگانی از چین، ویتنام و پاکستان در یک اتاق اقامت دارد. ابتدا به این گروه فقط ۳۰ روز فرصت داده شده بود تا پاناما را ترک کنند، اما این مهلت به دو ماه تمدید شد.
آرتمیس و شاهین با آگاهی از خطرات و چالشهای پیش رو، سفر دشوار خود را آغاز کردند. آنان قربانی تغییرات ناگهانی سیاستهای مهاجرتی آمریکا شدند، اما ناامیدی از وضعیت در ایران — جایی که نوکیشان مسیحی باید ایمان خود را مخفی کنند و دوستان مسیحیشان بازداشت شدهاند — آنان را به این سفر سخت واداشت.
پس از رسانهای شدن وضعیت آرتمیس، پلیس ایران با مادرش تماس گرفت و درباره ارتباط دخترش با مسیحیت پرسید؛ موضوعی که باعث نگرانی آرتمیس درباره امنیت مادرش شده است.
او درباره شرایط مسیحیان در ایران میگوید: «در ایران، مسیحی بودن از بدو تولد مشکلی ندارد و کلیساهای زیبایی وجود دارد، اما اگر یک مسلمان مسیحی شود، وضعیت متفاوت میشود و پلیس او را دستگیر میکند. این مسئله برای کشور خوشایند نیست.»
جامعههای ارمنی، آشوری و کاتولیک در ایران مسیحیان رسمی شناخته شدهاند، اما مانند بسیاری کشورهای اسلامی منطقه، قوانین سختگیرانهای علیه تغییر دین وجود دارد که ممکن است به حبس یا حتی اعدام منجر شود. زندان اوین، که به نقض حقوق بشر مشهور است، محل نگهداری بسیاری از مسیحیان و مخالفان حکومتی است.
وکلایی از نیویورک، مکزیک و کلمبیا در تلاشاند برای آرتمیس و سایر پناهندگان پاناما، کشوری امن بیابند، اما تاکنون حامی مالی مناسبی نیافتهاند.
آرتمیس با اطلاع از سرنوشت احتمالیاش، تأکید میکند: «ترجیح میدهم بمیرم تا به ایران بازگردم.» سازمان ICC همچنان به رایزنی با مقامات و اطلاعرسانی ادامه میدهد.
اصل عدم بازگرداندن اجباری پناهندگان به کشورهایی که در آنها شکنجه یا آزار میشوند، در معاهدات بینالمللی متعددی ثبت شده است؛ از جمله کنوانسیون منع شکنجه. با این حال، آمریکا برخی از این کنوانسیونها مانند ICPPED را امضا نکرده است.
دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل، اصل عدم بازگرداندن اجباری را تضمینی برای رعایت حقوق انسانی میداند.
با وجود روحیهای آرام و امید به خداوند، آرتمیس از احتمال طرد شدن و بیخانمانی رنج میبرد. او میگوید: «کابوسهای زیادی میبینم. نه در زادگاهم قادر به زندگی هستم، نه شانس رفتن به آمریکا دارم و نه جای امنی برای زندگی. نمیدانم قدم بعدی چیست و کجا باید باشم… این واقعاً ترسناک است و شاید دیگر هرگز خانوادهام را نبینم.»
شاهین، برادر آرتمیس، در سال ۲۰۱۵ در ترکیه به مسیحیت گرویده است. آرتمیس اغلب برای دیدار او به کلیسا میرفت و زمانی که شاهین به او یک کتاب مقدس هدیه داد، مجذوب آن شد و در سال ۲۰۲۲ ایمان آورد.
آرتمیس اغلب وقت خود را در پاناما به گفتوگو با دیگر ایمانداران مسیحی، تمرین زبان اسپانیایی و پیادهروی میگذراند. او از طریق شبکههای اجتماعی با برادرش در هوستون و خانوادهاش در ایران در تماس است.
او هر شب در دفتر خاطراتش مینویسد و معتقد است خداوند همراه اوست و برای زندگیاش نقشه دارد. آرتمیس میگوید: «هر اتفاقی که بیفتد، خوب یا بد، باید به خدا دعا کرد.»
با ایمان از مزمور ۱۲۶:۵ میگوید: «آنان که با اشکها میکارند، با فریاد شادی درو خواهند کرد.» و با امید میافزاید: «خیلی گریه میکنم و منتظر معجزهای هستم.»
