«محبت نیوز»- به نظر میرسد که افزایش موارد حملات اسلامگرایان افراطی به مسیحیان در نیجریه با ضعف پیگیری قانونی و مجازات عاملان آن مرتبط است. حتی زمانی که این حملات در نزدیکی پایگاههای نظامی رخ میدهد، سرعت واکنش نیروهای مسلح به طرز حیرت انگیزی کند است.
بسیاری از مسیحیان نیجریه بر این باورند که این چرخه خشونت و مصونیت از مجازات، تعمدی است و منافع برخی مقامات ارشد در ادامه آن نهفته است.
امکا اومیگبالاسی، جرمشناس و بنیانگذار سازمان حقوق بشر نیجریهای «اینترسوکوسیتی» در این باره با سازمان بینالمللی *International Christian Concern (ICC)* گفتگو کرده است.
او معتقد است: «نیروهای امنیتی نیجریه، به ویژه یگانهای عملیات ویژه ارتش و پلیس، بزرگترین چالش پیش روی مسیحیان این کشور هستند.»
اومیگبالاسی میگوید که در ده سال گذشته، شاهد افزایش چشمگیر رادیکالیسم اسلامی در ارتش نیجریه و جذب “جهادیها از طریق مجاری غیررسمی به نیروهای امنیتی” بودهایم.
شماری از نیجریهایهای نگران، درباره تلاشهای دولت فدرال برای «بازگرداندن» جهادگرایانی که خود را «پشیمان» مینامند، ابراز نگرانی کردهاند. این نگرانی وجود دارد که این جهادگرایان سابق، به سازمانهای امنیتی کشور راه یابند.
به گفته اومیگبالاسی، این مشکلات در دوره ریاست جمهوری محمدو بوهاری، که از ۲۹ مه ۲۰۱۵ تا ۲۹ مه ۲۰۲۳ در این مقام بود، تشدید شد.
بوهاری، از قوم فولانی و سرلشکر بازنشسته ارتش است که در اواسط دهه ۱۹۸۰ نیز، در دوران دیکتاتوری نظامی، به عنوان رئیس دولت خدمت کرده بود.
اومیگبالاسی معتقد است که دوره اخیر ریاست جمهوری بوهاری باعث افزایش دسترسی جهادیهای فولانی به زرادخانههای دولتی شده است. وی میافزاید که بسیاری از مهاجمان در نیجریه از «بودجههای حمایتی بینالمللی جهادی» بهرهمند میشوند.
از دهه ۱۹۸۰، فولانیهایی که از طریق دامداری ثروتاندوزی کردهاند، مقادیر زیادی تفنگ AK-۴۷ در اختیار همقبیلهایهای خود قرار دادهاند.
شهروندان نیجریهای از نظر قانونی مجاز به داشتن انواع خاصی از سلاح گرم هستند، اما این امر منوط به رعایت شرایط سختگیرانه و صلاحدید مقامات است.
به گفته اومیگبالاسی، این قوانین «بهطور نابرابر اعمال میشوند» و در نتیجه، علیه مسیحیان تبعیض قائل شده و به مهاجمان آنها قدرت میبخشند. او میگوید که ارتش نیجریه به خانههای مسیحیان در بسیاری از مناطق کشور حمله کرده و «کمابیش تمام سلاحهای آنها» را ضبط کرده و در عمل فرصت دفاع از خود را از آنان سلب کرده است.
مسیحیان در نیجریه همیشه از نظر تسلیحاتی در وضعیت نامناسبی نسبت به مهاجمان خود قرار دارند، صرف نظر از اینکه این مهاجمان چه کسانی باشند.
اگرچه نام «بوکو حرام» بیشتر تداعیکننده وحشت است، اما مسلمانان فولانی مسئول بیشتر خشونتهای مذهبی کنونی هستند.
اومیگبالاسی دستکم ۶۰ درصد از حملات به مسیحیان نیجریه را به مسلمانان افراطی یا راهزنان جهادی فولانی نسبت میدهد. وی توضیح میدهد که جهادگران فولانی فقط جوامع مسیحی را نابود میکنند، در حالی که جوامع مسلمان همجوار را بدون آسیب رها میکنند.
او میافزاید که حتی یک درصد از جهادیهای فولانی نیز دستگیر نشدهاند و تعداد بسیار کمتری از آنها تاکنون محکوم شدهاند.
این اسلامگرایان تندرو بدون هیچ مانعی، در انواع جنایات دست دارند. آنها برای کسب سود، غارت و آدمربایی اقدام میکنند یا از طریق حملات جنسی اعمال قدرت میکنند. همچنین، در صورت تمایل، میتوانند به زور دین خود را تحمیل کرده و کسانی را که مقاومت میکنند، به قتل برسانند.
اومیگبالاسی از وزارت امور خارجه ایالات متحده میخواهد با تعیین «مسلمانان جهادی فولانی» به عنوان «نهادهای دارای نگرانی ویژه»، به معضل مرگبار جهادیهای فولانی در نیجریه رسیدگی کند.
شایان ذکر است که نیجریه – که بیشترین آمار کشتهشدگان مسیحی در جهان را به خود اختصاص داده است – رابطه متناقضی با فهرست «کشورهای مورد نگرانی ویژه» (CPC) وزارت امور خارجه ایالات متحده به دلیل نقض آزادی مذهبی داشته است.
نیجریه برای اولین بار در پایان سال ۲۰۲۰ در این فهرست قرار گرفت، اما سال بعد، با وجود عدم بهبود اوضاع، از آن حذف شد.
ناظران نگران آزادی مذهبی در نیجریه، در سال ۲۰۲۳، پس از اظهارات یکی از مقامات وزارت امور خارجه مبنی بر اینکه «پس از بررسی دقیق، نیجریه همچنان از فهرست ناقضان آزادی مذهبی حذف خواهد شد»، شوکه شدند.
تا تاریخ ۳۱ مه ۲۰۲۵، نیجریه هنوز در این فهرست که آخرین بار در پایان سال ۲۰۲۳ بهروزرسانی شده بود، دوباره قرار نگرفته است.
در همین حال، برخی از مسیحیان برجسته نیجریه آشکارا در مورد این موضوع صحبت کردهاند که هدف از قتل عامهای جاری، نه تنها کشتن مسیحیان، بلکه وادار کردن بازماندگان به ترک دائمی سرزمین خود است.
ویلفرد آناگبه، اسقف کاتولیک ماکوردی در منطقه کمربند میانی نیجریه، میگوید: «تلاش برای اسلامی کردن این سرزمین در دستور کار برخی از قدرتمندترین و بانفوذترین مسلمانان نیجریه قرار دارد.»
بسیاری از مسیحیان نیجریه بر این باورند که هدف نهایی، گسترش اسلام رادیکال در نهایت تصرف منطقه نفتخیز جنوبی که بیشتر مسیحینشین است، میباشد.
در سالهای اخیر، شاهد پیشروی جهادگرایان به سمت جنوب نیجریه بودهایم. مقامات منطقهای در رسیدگی به این مسائل در سطح ملی ناتوان بودهاند.
بنابراین، مسیحیان نیجریه – که حدود نیمی از جمعیت این کشور را تشکیل میدهند – در مقایسه با بسیاری از کشورهایی که مسیحیان در آنها یک اقلیت کوچک هستند، در وضعیت دشوارتری قرار دارند.
اومیگبالاسی این وضعیت را «وضعیت اسفناک آسیبپذیری مطلق» توصیف میکند.
