«محبت نیوز»- در اقدامی که رسانههای حکومتی آن را نماد «وحدت ادیان» خواندند، روز شنبه ۷ تیرماه، روحانیون خلیفهگری ارامنه تهران با حضور در «موکب هنرمندان ایران» در منطقه ۶ تهران، در کنار حامیان جمهوری اسلامی برای فرماندهان سپاه و کشتهشدگان جنگ با اسرائیل به عزاداری پرداختند.
کشیش گریگوریس نرسیانس، مشاور مذهبی روابط عمومی خلیفهگری ارامنه، در این مراسم با قدردانی از شهرداری منطقه شش تهران گفت: «شهرداری منطقه ۶ در سالهای اخیر با رویکرد فرهنگی خود، همواره توجه ویژهای به حضور ادیان الهی داشته و اقدامات وحدتآفرینی انجام داده است.» او این حضور را یک «وظیفه ملی» دانست و افزود: «پیام این حضور مشترک برای جهانیان روشن است؛ همانگونه که در دوران دفاع مقدس، ارامنه مسیحی و همه پیروان ادیان الهی در کنار هم برای دفاع از وطن جنگیدند، امروز نیز در دفاع از ایران، یکصدا و همدل ایستادهایم.»
سید مرتضی روحانی، شهردار منطقه ۶ تهران نیز این رویداد را «تجلی گفتوگوی ادیان و همبستگی عمیق اجتماعی» توصیف کرد و گفت: «حضور روحانیون خلیفهگری ارامنه تهران در کنار هیأتها و هنرمندان در این موکب، تصویر روشنی از وحدت فرهنگی و ایمانی ملت ایران را ترسیم کرد.»
اما آنچه در لایههای زیرین این نمایش همدلی نهفته است، بهرهگیری برنامهریزی شده نظام از اقلیتهای دینی در قالب ابزارهای تبلیغاتی است. جامعه ارمنی ایران -که تاریخی ریشهدار و حضور دیرپای فرهنگی در این سرزمین دارد- سالهاست از سوی نهادهای حاکمیتی برای نمایشی از «تکثر مذهبی» و «وفاق ملی» بهکار گرفته میشود. در چنین مناسبتهایی، مشارکت ظاهری رهبران دینی جامعه ارمنی، اغلب نه از سر باور قلبی که متأثر از فشارها یا سیاستهای تنشزای نهادهای امنیتی صورت میپذیرد. در حقیقت رهبران اقلیتهای دینی در ایران در بسیاری از موارد به دلیل نگرانی از تضعیف موقعیت اجتماعی و تحت انقیاد کارگزاران فرهنگی-امنیتی، ناگزیر به تأیید گفتمان رسمی و شرکت در آیینهای طراحی شده از سوی حکومت میشوند. این رفتار، تصویری تحریفشده را به جهانیان ارائه میدهد که گویی تمامیت جامعه ارمنی ایران، تمامسویههای سیاست خارجی و ایدئولوژی حاکم را درک و تایید میکنند، حال آنکه این رویدادها بازتاب خواست خودجوش و جمعی جامعه ارمنی ایران نیست.
