به گزارش «محبت نیوز» محمدهادی رحیمیصادق، مدیر حوزههای علمیه استان تهران، اعلام کرد در جریان اعتراضات دیماه شش روحانی کشته شدند که به گفته او یکی از آنها اهل تهران بوده است. او همچنین گفت در «جنگ ۱۲ روزه» نیز ۱۶ روحانی جان باختند که شش نفر از آنها اهل تهران بودند.
شکاف فزاینده میان بخش بزرگی از جامعه و نهاد روحانیت، و شکلگیری نوعی تنفر از این قشر، ریشههایی تاریخی، سیاسی و اجتماعی دارد و فقط یک واکنش هیجانی نیست، بلکه نشانهای از بحرانی جدی در اعتماد عمومی و رابطه ملت-حکومت است.
یکی از دلایل اصلی این بیزاری، درآمیختگی کامل نهاد روحانیت با ساختار قدرت سیاسی در چهار دهه گذشته است. هنگامی که روحانیون از جایگاه سنتی خود بهعنوان راهنمایان دینی و منتقدان اجتماعی به بازیگران اصلی عرصه سیاست و اقتصاد تبدیل شدند، عملکرد حکومت بهطور مستقیم به نام آنها ثبت شد. در نتیجه، هرگونه ناکارآمدی اقتصادی، فساد اداری، محدودیتهای اجتماعی و فرهنگی، و سرکوبهای سیاسی، بهجای آنکه صرفن به یک دولت یا یک جناح سیاسی نسبت داده شود، به کل نهاد روحانیت تعمیم یافت. این تصور که «آخوندها» مسئول مستقیم مشکلات معیشتی و کمبود آزادیهای فردی هستند، بهتدریج به یک روایت غالب در میان بخشهای وسیعی از جامعه، بهویژه نسل جوان، تبدیل شده است.
عامل دیگر، سبک زندگی و فاصله طبقاتی ادراکشده میان برخی روحانیون صاحبمنصب و توده مردم است. در حالی که روحانیت در تاریخ ایران همواره بهعنوان قشری سادهزیست و نزدیک به مردم شناخته میشد، امروزه تصاویر و گزارشها از زندگی تجملی برخی از آنان، این تصویر سنتی را مخدوش کرده است. این امر در کنار مشکلات اقتصادی شدید مردم، احساس بیعدالتی و تبعیض را تقویت کرده و به این باور دامن زده است که روحانیون حاکم، بیش از آنکه دغدغه دین و معنویت مردم را داشته باشند، به دنبال حفظ قدرت و منافع خود هستند.
