«محبت نیوز»- مارتین پارسونز، کارشناس آزادی مذهبی، افراطگرایی اسلامی و امدادگر سابق در افغانستان، هشدار داده است که جامعه مسیحیان در این کشور در معرض خطر «نسلکشی» قرار دارد. او این نگرانیها را در مقالهای برای نشریه The Critic مطرح کرده و به تجربیات خود از دوره اول به قدرت رسیدن طالبان در دهه ۱۹۹۰ استناد کرده است.
پارسونز در مقاله خود یادآور شد که در آن زمان، مسیحیانی که از انکار ایمان خود سر باز میزدند، اعدام میشدند. موسیقی به دلیل ماهیت «غیر اسلامی» ممنوع شده بود و زنانی که اعمالشان «غیراخلاقی» تلقی میشد، کشته و به رودخانهها انداخته میشدند.
طالبان پنج سال پیش، پس از دو دهه شورش و با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان، دوباره به قدرت بازگشت و حکومت جمهوری تأسیس شده پس از حمله ۲۰۰۱ به رهبری ایالات متحده را ساقط کرد.
به گفته پارسونز، اگرچه این دوره دوم حکومت طالبان به ظاهر کمتر بیرحمانه و بیشتر نگران پذیرش بینالمللی بوده است، اما مسیحیان همچنان در معرض تهدید جدی قرار دارند.
او به اجرای قانون ارتداد در فقه اسلامی اشاره میکند که به یک مرد بالغ و عاقل که از اسلام روی برگرداند، سه روز فرصت «توبه» میدهد و در غیر این صورت با اعدام مواجه خواهد شد. زنان مرتکب همین جرم به حبس ابد محکوم میشوند و کودکان نیز تا زمان بلوغ در زندان خواهند ماند تا سپس با مجازات مربوطه روبرو شوند.
پارسونز خاطرنشان کرد که بسیاری از کشورهای اسلامی قوانین سختگیرانهای علیه تغییر دین از اسلام دارند، هرچند هماره بین نوکیشان و مسیحیان متولد شده تمایز قائل میشوند. برای مثال، در ایران، مسیحی بودن غیرقانونی نیست، اما تغییر دین از اسلام به مسیحیت میتواند به مجازات اعدام منجر شود.
تخمین زده میشود حدود ۱۰ هزار مسیحی در افغانستان زندگی میکنند. پارسونز معتقد است که آنها به دلیل وضعیت منحصر به فردشان آسیبپذیر هستند: «وجود آنها هرگز توسط هیچ یک از دولتهای تحت حمایت غرب که بین سرنگونی طالبان در سال ۲۰۰۱ و بازگشت آنها در سال ۲۰۲۱ وجود داشتند، به رسمیت شناخته نشد.»
وی افزود: «این امر به طالبان اجازه داده است که وجود مسیحیان افغان را انکار کنند و هر کسی را که بیابند، مرتد از اسلام بدانند، هرچند بسیاری از آنها در واقع نسل دوم یا سوم مسیحیان هستند.»
پارسونز بیان میکند که تنها عامل بازدارنده از سرکوب گسترده مسیحیان، «اختلاف آشکار در رهبری طالبان» بین کسانی است که خواهان بازگشت به سیاستهای دهه ۱۹۹۰ هستند و کسانی که به دنبال کسب سطحی از پذیرش بینالمللی هستند.
او نوشت: «در حالی که برخی از افغانها به جرم ارتداد اعدام شدهاند و شواهدی از قتل فراقضایی مسیحیان وجود دارد، تاکنون هیچ قتل گستردهای از مسیحیان به عنوان مرتد رخ نداده است. در واقع، در چندین مورد، دادگاه تجدیدنظر طالبان احکام اعدام برای جرایم مذهبی را به حبس کاهش داده است.»
به گفته پارسونز، این نشاندهنده یک «جنگ قدرت» در میان طالبان است که بخشی از رهبری به منظور حفظ احتمال به رسمیت شناخته شدن توسط غرب، اجرای کامل مجازاتهای ارتداد را به تعویق میاندازد. با این حال، طالبان تا کنون اطلاعات زیادی در مورد مسیحیان کشور جمعآوری کردهاند و این نگرانی وجود دارد که در آینده از این اطلاعات برای سرکوب شدیدتر استفاده شود.
پارسونز همچنین به کتاب درسی «هدایا» که در افغانستان و پاکستان رایج است، اشاره کرد که بردهداری غیرمسلمانان را توجیه میکند. او در پایان با تأکید بر بیانیههای صریح در احکام هدایت و طالبان مبنی بر قتل مرتدین، نتیجه گرفت: «بله، مسیحیان افغان در معرض خطر نسلکشی هستند.»
