«محبت نیوز»- واتیکان روز جمعه ۱۷ مهر اعلام کرد پاپ لئو انتخاب کاردینال «لوئیس آنتونیو تاگله»، روحانی برجسته اهل فیلیپین، به عنوان رئیس مجمع کاردینال‌های کلیسای کاتولیک را تایید کرده است. این نخستین بار در تاریخ معاصر کلیسا است که یک چهره آسیایی هدایت این نهاد عالی‌رتبه را بر عهده می‌گیرد؛ جایگاهی راهبردی که نقشی بنیادین در مدیریت دوره پس از درگذشت یا استعفای پاپ و هدایت مجمع انتخاب پاپ بعدی (کنکلاو) ایفا می‌کند.
تاگله ۶۹ ساله که پیش‌تر اسقف اعظم مانیل بود و از سال ۲۰۲۰ در مناصب ارشد کوریای روم (دستگاه اداری واتیکان) خدمت کرده است، جانشین کاردینال ایتالیایی «جیووانی باتیستا رِه» می‌شود که در سن ۹۲ سالگی از این سمت کناره‌گیری کرد. بر اساس موازین حقوق کلیسایی، رئیس مجمع کاردینال‌ها از سوی همتایان خود در میان کاردینال‌های اسقف برگزیده شده و با توشیح و تایید مستقیم پاپ به مدت پنج سال منصوب می‌شود؛ دوره‌ای که برای یک بار دیگر نیز قابل تمدید است.
این انتصاب فراتر از یک جابه‌جایی اداری درون‌سازمانی، نشانه‌ای آشکار از تحول در توازن قدرت جغرافیایی جهان کاتولیک تلقی می‌شود. ریاست مجمع کاردینال‌ها در قرون متوالی در انحصار چهره‌های اروپایی،به‌ویژه ایتالیایی،بوده و تنها در فاصله سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۲ توسط کاردینال فقید «برناردین گانتین» از کشور آفریقایی بنین اداره شد. اکنون با تکیه زدن یک کاردینال فیلیپینی بر این مسند، مرکز ثقل نفوذ کلیسا بیش از پیش از قاره اروپا به سوی «جنوب جهانی» و آسیا سوق می‌یابد؛ مناطقی که بیشترین رشد جمعیتی وفاداران به آیین کاتولیک را ثبت کرده‌اند.
اهمیت مضاعف این تغییر در پیوند آن با مسئله جانشینی رهبری واتیکان نهفته است. کاردینال تاگله سال‌هاست که در محافل رسانه‌ای بین‌المللی به عنوان یکی از نامزدهای اصلی جانشینی مقام پاپی (Papabile) شناخته می‌شود. اگرچه تصدی ریاست مجمع به معنای حتمی بودن انتخاب او در کنکلاو آینده نیست، اما وزن نمادین و مدیریتی وی را در میان کاردینال‌های سراسر جهان که حق رای دارند، به شکلی چشمگیر تثبیت می‌کند.
اما مسئله اصلی در این جابه‌جایی، استمرار جهت‌گیری اصلاحی واتیکان برای تمرکززدایی از کلیسای اروپامحور و گشودن فضا برای صداهای حوزه آسیا و آمریکای لاتین است. تثبیت تاگله در رأس این نهاد راهبردی نشان می‌دهد که در رقابت‌ها و معادلات آینده برای تعیین رهبر کاتولیک‌های جهان، متغیرهای فرااروپایی و اولویت‌های کلیسای جنوب، نقشی تعیین‌کننده و چه بسا محوری خواهند داشت.
