«محبت نیوز»- یک سیستم گرمایشی کمیاب در زیر بقایای صومعه‌ای قرون وسطایی در بازل کشف شده است که هوای گرم را از میان سنگ‌های داغ به سالن غذاخوری هدایت می‌کرد.
به نقل از هریتیج دیلی؛ باستان‌شناسان در شهر بازل سوئیس، سیستم گرمایشی بسیار سالمی را کشف کرده‌اند که قرن‌ها زیر بقایای یک صومعه مدفون بود. این سامانه در محوطه‌ای در خیابان پیترس‌گرابن ۵۲ پیدا شد؛ جایی که زمانی سالن غذاخوری صومعه گنادنتال قرار داشت.
کارشناسان قدمت این سازه را به قرن سیزدهم یا چهاردهم میلادی نسبت می‌دهند و آن را یکی از نمونه‌های بسیار کمیاب چنین سامانه‌هایی در سوئیس می‌دانند. وضعیت حفظ‌شدگی سیستم به باستان‌شناسان اجازه داده است جزئیات ساختار و نحوه عملکرد آن را با دقت بررسی کنند.
سیستم گرمایشی چگونه کار می‌کرد؟
این سامانه بر پایه محفظه‌ای سنگی در زیر زمین ساخته شده بود. داخل محفظه را سنگ‌های طبیعی پر کرده بودند تا بتوانند گرما را جذب و برای مدتی حفظ کنند. زیر این بخش نیز کانالی برای ایجاد و انتقال حرارت قرار داشت که با بلوک‌های سنگی و آجر ساخته شده بود.
با روشن شدن آتش، هوای گرم وارد محفظه زیرزمینی می‌شد و سنگ‌ها را گرم می‌کرد. سپس هوای گرم از طریق هشت دهانه موجود در سقف محفظه به سمت سالن غذاخوری هدایت می‌شد. این دهانه‌ها امکان باز و بسته‌شدن داشتند و به ساکنان اجازه می‌دادند میزان جریان هوای گرم را کنترل کنند.
ساختار سیستم به‌گونه‌ای طراحی شده بود که دود حاصل از سوختن آتش پیش از ورود هوای گرم به فضای اصلی از سامانه خارج شود. در نتیجه، سالن غذاخوری بیشتر از طریق گردش هوای گرم گرم می‌شد، نه با ورود مستقیم دود و محصولات حاصل از سوختن به فضای داخلی.
باستان‌شناسان همچنین دو طاق نوک‌تیز را در این مجموعه پیدا کرده‌اند که هنوز در جای اصلی خود باقی مانده‌اند. وجود این عناصر معماری در کنار محفظه حرارتی و کانال آتش، اطلاعات بیشتری درباره ساختار سامانه و فضای زیر سالن غذاخوری در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهد.
فناوری پیشرفته برای گرمایش یک سالن بزرگ
این کشف تصویری متفاوت از امکانات فنی ساختمان‌های قرون وسطی ارائه می‌دهد. سامانه کشف‌شده تنها یک محل ساده برای روشن‌کردن آتش نبود، بلکه با استفاده از ذخیره گرما، مسیرهای انتقال هوا و دهانه‌های قابل تنظیم، امکان گرم‌کردن فضای بزرگی مانند سالن غذاخوری صومعه را فراهم می‌کرد.
سالن‌های غذاخوری صومعه‌ها معمولا فضاهایی بزرگ بودند که اعضای جامعه مذهبی در آن‌ها به‌صورت جمعی غذا می‌خوردند. بنابراین، گرم‌کردن چنین فضایی در دوره‌ای که امکانات گرمایشی مدرن وجود نداشت، به راهکاری متفاوت از گرم‌کردن اتاق‌های کوچک نیاز داشت.
صومعه گنادنتال چه سرنوشتی داشت؟
صومعه گنادنتال در حدود سال ۱۲۳۱ در خارج از دیوار شهر برای فرانسیسکن‌ها بنا شد. این صومعه بعدها به محلی موقت برای سکونت چندین گروه مسیحی تبدیل شد.
حدود بیست سال پس از ساخت صومعه گنادنتال، فرانسیسکن‌ها به صومعه جدیدتر بارفوسر نقل مکان کردند که در میدان کنونی بارفوسر تأسیس شده بود. از آن زمان، ساختمان‌های قدیمی‌تر صومعه میزبان گروه های مسیحی متعددی از جمله راهبه‌های سیسترسی و کلارها بودند.
در سال ۱۲۷۹، خواهران غیرروحانی از گنادنتال به این صومعه نقل مکان کردند و صومعه به نام آن‌ها نام‌گذاری شد. آن‌ها در فرقه کلارهای ادغام شدند و تا زمان اصلاحات و انحلال صومعه در آنجا زندگی کردند.
پس از متروکه شدن صومعه، ساختمان‌ها همچنان تا حدی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در سال ۱۵۷۳، مصالح ساختمانی صومعه برای استفاده مجدد در یک انبار غله به کار گرفته شد.
نقاشی‌های آبرنگی که توسط یوهان یاکوب اشنایدر در قرن نوزدهم کشیده شده‌اند، هنوز هم ساختمان‌های قدیمی‌تر صومعه را به تصویر می‌کشند. با این حال، در اواخر قرن نوزدهم، انبار غله تخریب شد تا فضایی برای یک مدرسه حرفه‌ای در این مکان ایجاد شود.
