«محبت نیوز»- در ایران «نماز جمعه» محلی برای نمکپاشی به زخم مردم شده است. احمد علمالهدی امام جمعه و نماینده علی خامنهای در مشهد خطاب به معترضان به بیآبی در اصفهان میگوید «تجمع مقابل خدا فایده ندارد.»
او در خطبههای نماز پنجم آذر گفت «وقتی نزولات آسمانی کم است مشکل با تجمع درست نمی شود، درمقابل خدا تجمع فایده ندارد بلکه تجمع باید در نماز باران انجام شود.» علمالهدی به مردم توصیه کرده به جای تجمع «نماز باران بخوانند.»
حجهالاسلام حسین میرزایی نماینده اصفهان در مجلس اواسط مهرماه ۱۴۰۰ گفته بود «راه حل کوتاه مدت رفع معضل آب زاینده رود توسل به معصومین به ویژه امام موسی بن جعفر و نماز باران است.»
پرسش اینجاست اگر مسائل مدیریتی از جمله بحران بیآبی با دعا و توسل به امامان شیعه حل میشود چرا در تمام ۴۳ سال گذشته مراجع و حوزویان برای حل آنها دست به کار نشدند!؟
در جریان اعتراضات به بیآبی در اصفهان مراجع تقلید سکوت کردند. رسانههای حکومتی معترضان را «اراذل اجارهای» خواندند.
این قبیل واگویهها از سوی روحانیون در ایران تازگی ندارد. در واقع در ساختار نظام «ولایی» آنجا که منافع حکومت اقتضا کند خود را «نماینده خدا روی زمین» و رهبر جمهوری اسلامی را «نایب امام زمان» میخوانند و آنجا که ضروری است و نظام در بحران گیر افتاده و توان پاسخگویی به مردم ندارد آدرس «خدا» را میدهند.
مهرماه ۱۳۹۰ نیز حجتالاسلام محمدعلی موسوی رئیس دادگستری آذربایجان غربی در واکنش به اعتراضاتی که به خاطر خشک شدن دریاچه ارومیه به راه افتاد آن را «لجاجت با نظام» خواند و گفت «کسانی که به این اعتراض دامن میزنند دیدگاه کسانی را پیاده میکنند که عقیده دارند علیه خدا هم میتوان راهپیمایی کرد.»
در تمام چهار دههای که از انقلاب اسلامی میگذرد اغلب پستهای کلیدی در ایران در اختیار روحانیون بوده است. هرجا که به ظاهر مردم در چارچوب انتخابات فرمایشی حق انتخاب داشتند [از جمله انتخابات ریاست جمهوری و مجلس] گزینهها و نامزدها همگی توسط بالاترین نهادهای حکومتی از جمله وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران تأیید صلاحیت شدند. بنابراین وضعیت موجود در ایران تمام و کمال حاصل سیاستهایی است که مجری آن روحانیون یا منصوبان آنها بودند.
جمهوری اسلامی با انبوهی ابربحران روبروست اما حاکمان اراده و توانی برای حل آنها ندارد. نارضایتی در ایران به طور فزاینده تشدید میشود و حکومت با ریزش روبروست و واقعیت این است که کلیت خود را در خطر میبیند.
