«محبت نیوز»- دانیال اودیشو کریسبی، دیپلمات پیشین ایران و از چهرههای برجسته و تأثیرگذار جامعه آشوریان، پس از یک عمر تلاش برای حفظ زبان و هویت قومی خود در نود سالگی درگذشت. او که سابقه خدمت به عنوان معاون سفیر ایران در سوئد را در کارنامه داشت، نمادی از پیوند دیپلماسی و تعهد به میراث فرهنگی و مسیحی آشوریان بود.
ریشههای تعهد کریسبی به گذشتهای پرفرازونشیب بازمیگردد. دانیال در ماه مه ۱۹۳۶ در شهر حبانیه عراق متولد شد و در اواسط دهه ۱۹۴۰ به همراه خانواده به ایران مهاجرت کرد. آنها در کرمانشاه که در آن زمان میزبان جمعیت قابلتوجهی از آشوریان بود، مستقر شدند. در آن سالها، کلیساها، مدارس و گردهماییهای یکشنبه، ستون فقرات تداوم فرهنگی این جامعه مسیحی را تشکیل میدادند.
کريسبی از سنین جوانی دلبستگی عمیقی به زبان و هویت خود نشان داد. در دورانی که محدودیتهایی برای آموزش زبانهای غیرفارسی وجود داشت، او زبان آشوری را از مربیان دلسوزی چون «لوسی شهباز» آموخت. او با الهام از این فداکاریها، خود نیز به آموزش زبان آشوری به کودکان پرداخت و همزمان به توزیع روزنامههای آشوری چاپ تهران کمک میکرد. او در دهه بیست زندگیاش با مهاجرت به تهران، به یکی از ارکان احیای فرهنگی آشوریان در دهههای ۵۰ و ۶۰ میلادی تبدیل شد و در انتشار کتاب، تأسیس باشگاههای ورزشی و حمایت از نهادهای کلیسایی مشارکت فعال داشت.
تثبیت هویت در نهادهای بینالمللی
یکی از نقاط عطف فعالیتهای اجتماعی او در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی رقم خورد؛ زمانی که آشوریان ایران میزبان نشست تأسیس «اتحاد جهانی آشوریان» (AUA) شدند. در این نشست که پایهگذار نخستین سازمان بینالمللی حامی آشوریان بود، «سیاست یک نام» به تصویب رسید و واژه «آشوری» به عنوان هویت واحد قومی-ملی این جامعه تثبیت شد. کریسبی همواره تأکید داشت که هویت، فراتر از یک زبان واحد است و تنوع زبانی میتواند در خدمت یک هویت منسجم قرار گیرد.
از وزارت نفت تا وزارت امور خارجه
کريسبی پس از تحصیل در رشته ادبیات در دانشگاه تهران، فعالیت حرفهای خود را در شرکت ملی نفت ایران آغاز کرد و سپس به وزارت امور خارجه پیوست. مأموریتهای دیپلماتیک، او را به ژاپن، فنلاند، ایالات متحده و عراق کشاند. اوج کارنامه سیاسی او در اواخر دهه ۱۹۷۰ (دهه ۵۰ خورشیدی) بود؛ زمانی که به عنوان نخستین معاون سفیر آشوریتبار ایران در سوئد منصوب شد. او پس از پایان فعالیتهای دیپلماتیک، در سوئد اقامت گزید و سالها به تدریس زبانهای فارسی و آشوری در مدارس این کشور پرداخت. وی تا دهه ۲۰۱۰ میلادی همچنان در فعالیتهای اجتماعی مشارکت داشت، اما از سال ۲۰۲۰ به دلیل بیماری از عرصه عمومی کنارهگیری کرد.
ادای احترام جامعه جهانی آشوریان
در پی درگذشت وی، «فدراسیون ملی آشوریان آمریکا» با انتشار بیانیهای از میراث او تجلیل کرد. در این بیانیه آمده است: «آقای کریسبی در تمام طول عمر، هویت آشوری خود را با شفافیت و هدفمندی به دوش کشید و با وجود دوری از وطن، برای حفظ آن جنگید. تعهد و نظم او باعث شد تا زبان، فرهنگ و آگاهی ملی ما زنده بماند و انتقال هدفمند آن به نسلهای بعدی تضمین شود.»
