«محبت نیوز»- حسن حبیبی، کاپیتان پیشین تیم ملی و نخستین سرمربی تیم ملی ایران پس از انقلاب، دوشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۵، پس از چند سال بیماری در بیمارستان شریعتی تهران در ۸۶ سالگی درگذشت.
حسن حبیبی ۱۸ بهمن ۱۳۱۸ در کرمان، متولد شد. هم‌دوره‌ای‌ها و هم‌بازی‌هایش از اوج جوانی‌اش به او لقبی دادند، که تا پایان عمر با او ماند: «حسن آقا». از حسن حبیبی به عنوان «پدر معنوی باشگاه آرارات» نیز نام برده می‌شود.
پیوند تاریخی با آرارات و جامعه ارامنه
زندگی حرفه‌ای حسن حبیبی از سال ۱۳۶۵ و پس از بازگشت او از امارات، با باشگاه ورزشی و فرهنگی آرارات—متعلق به ارامنه تهران—گره خورد. او از سال ۱۳۶۶ تا ۱۳۷۴ به‌مدت هشت سال هدایت تیم فوتبال آرارات را در رقابت‌های باشگاهی و سطح اول فوتبال ایران بر عهده داشت.
کارشناسان و پیشکسوتان ورزش معتقدند بخش عمده‌ای از تداوم حیات، هویت و پویایی باشگاه آرارات در سال‌های دشوار پس از انقلاب، مرهون تعهد، ایستادگی و هدایت فنی حسن حبیبی بود؛ پیوندی عمیق که سبب شد اعضای باشگاه و اهالی فوتبال لقب ماندگار «پدر معنوی آرارات» را به او اختصاص دهند.
پرورش نسل طلایی استعدادهای ارمنی
دوران حضور حبیبی در آرارات، دوران طلایی معرفی نخبگان فوتبال ارامنه به بالاترین سطح فوتبال کشور و تیم ملی بود. ستارگانی چون ادموند بزیک، مارکار آقاجانیان، ادموند اختر و سرژیک تیموریان از جمله برجسته‌ترین استعدادهایی بودند که تحت تعالیم و هدایت مستقیم او رشد کردند و به ستون‌های افتخارآفرین فوتبال ملی و باشگاهی ایران بدل شدند.
تلاش‌های پایانی برای احیای نماد ورزشی ارامنه
احترام میان جامعه ارامنه و حسن حبیبی رابطه‌ای همیشگی و متقابل بود؛ تا واپسین سال‌های حیات او، مجموعه فرهنگی-ورزشی آرارات همواره با برگزاری آیین‌های بزرگداشت از زحمات و خدماتش قدردانی می‌کرد.
ارتباط او با آرارات با پایان دوره مربیگری خاتمه نیافت؛ زمانی که این باشگاه در سال ۱۳۸۸ به دلایل مالی و مدیریتی اعلام انحلال کرد، حسن حبیبی تلاش‌های فراوانی را برای بازگرداندن این نماد دیرین به فوتبال به کار بست؛ کوششی که سرانجام در پاییز ۱۳۹۳ به بار نشست و آرارات توانست فعالیت ورزشی خود را از سر بگیرد.
با درگذشت حسن حبیبی، نه‌تنها فوتبال ملی ایران یکی از ستون‌های تاریخی و از پرافتخارترین مدافعان و مربیان خود را از دست داد، بلکه جامعه ارامنه و مجموعه آرارات نیز با حامی و معلمی دلسوز که دهه‌ها در کنارشان ایستاده بود، وداع کرد.
