«محبت نیوز»- باستان شناسان در سال ۲۰۱۶ طوماری تاریخی را در نزدیکی اورشلیم یافتند که در آن درباره شرابسازی صحبت شده بود و بر این اساس ادعا کردند که به احتمال زیاد میتوانند بگویند شرابی که عیسی مسیح در مراسم شام آخر به همراه شاگردانش نوشید چه نوع شرابی بوده است.
تاریخ نگاران و محققان کتاب مقدس مدتهای طولانیست بر چند مساله مندرج در کتاب مقدس تحقیق میکنند یکی از مهمترین این موضوعات مراسم عشاء ربانی است.
حالا پرسش محققان این است که این شراب چه نوع شرابی بوده است؟
پرسشی که ممکن است برای بسیاری از مسیحیان جالب باشد دانستن پاسخ این پرسش است که مسیح چه نوع شرابی به شاگردان خود نوشاند.
دکتر پاتریک مک گاورن، استاد انسان شناسی دانشگاه پنسیلوانیا و مدیر پروژه باستان شناسی بایومولکولار نوشیدنیهای تخمیری و سلامت در اینباره گفت شرابسازی تاریخی ۵هزار ساله در خاورمیانه دارد و شراب از این منطقه به قلمرو امپراطوری روم نیز صادر می شد.
الیاشیو دیوری، باستانشناس نیز در این زمینه اظهار داشت متون مقدس مسیحی پر از ارجاع به شراب و انگورند و از این جهت ارزش بررسی دارد که شراب مد نظر متون مقدس مسیحی چه نوع شرابی بوده است و چه ویژگیهایی داشته است.
وی افزود به همین دلیل این موضوع اکنون به موضوع مورد علاقه شراب سازان و باستانشناسان تبدیل شده است تا بدانند به طور دقیق در این دوره چه نوع شرابی در این منطقه تهیه می شد.
دیوری خود سرپرست یک تیم تحقیق از دانشگاه آریل است که بر روی دی ان ای شرابهای باستانی به جا مانده در کوزهها کارمیکنند. این تیم تحقیق ثابت کرده اند که شراب سفید آمریکایی از یک نوع انگور خاصی تهیه می شد که اصل این تاک در کرانه باختری رود اردن کشت می شد.
وی میگوید ممکن است شرابی که مسیح نوشیده است از همین تاک به نام دابوکی (Dabouki) تهیه شده باشد. محققان دیگر نیز گفته اند در شراب این منطقه معمولن عسل، میوه های خشک، فلفل و ادویه کاری استفاده میشده است.
گفتنی است “شام آخر” رویداد بسیار مهمی بود و نقطه عطف برنامه خدا برای جهان را اعلام کرد. شام آخر مراسم عید پسح عهد قدیم را به طور کامل به سرانجام رساند. پسح رویداد مقدسی برای یهودیان است و نجات از مرگ و بردگی مصریان توسط خدا را به آنها یادآوری می کند . عیسی مسیح در شام آخر خود با شاگردان از دو نماد عید پسح استفاده کرد و با معنای تازه ای که به آنها داد راهی را بنیان نهاد تا فداکاری او به خاطر سپرده شود، ایثاری که ما را از مرگ روحانی و اسارت روحانی نجات داد: « آنگاه پيالهای به دست گرفت و شكر كرد و آن را به شاگردان داد و فرمود: «بگيريد و ميان خود تقسيم كنيد، زيرا تا زمان برقراری ملكوت خدا، ديگر از اين محصول انگور نخواهم نوشيد.» سپس نان را برداشت و خدا را شكر نمود و آن را پاره كرد و به ايشان داد و گفت: «اين بدن من است كه در راه شما فدا میشود. اين را به ياد من بجا آريد.» به همين ترتيب، پس از شام، پيالهای ديگر به ايشان داد و گفت: «اين پياله، نشانهٔ پيمان تازهٔ خداست كه با خون من مهر میشود، خونی كه برای نجات شما ريخته میشود.» (لوقا فصل 22 آیه های 17-20).
- این مقاله نخستین بار سال 1396 در «آژانس خبری مسیحیان ایران» منتشر گردید
