به گزارش «محبت نیوز» رهبر ارامنه حوزه سيليسي در لبنان که ارتباط نزدیکی به روحانیون ارشد جمهوری اسلامی دارد گفته ارامنه در ایران زندگی مسالمتآمیزی با دیگر شهروندان این کشور دارند و این زندگی مسالمتآمیز در طول تاریخ وجود داشته است.
«جاثلیق آرام کشیشیان» با اشاره به اینکه «جامعه ارامنه هیچگاه در حاشیه جامعه بزرگ ایران نبودند» ادعا کرده «شهروندان ارمنی از آزادی مطلق برخوردارند و با هیچ محدودیتی مواجه نیستند و به راحتی کامل زندگی میکنند، چندین بار ایران سفر کرده و از شهرهای تهران و تبریز و اصفهان دیدن کردهام و شاهد این بودم که ارامنه در ایران با افتخار زندگی میکنند.»
او همچنین در بخش دیگری از سخنان خود به مدح و ستایش علی خامنهای رهبر جمهوری اسلامی پرداخته و از مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران برای فراهمسازی امکان همزیستی مسالمتآمیز ارامنه مسیحی با مسلمانان و نیز پیروان ادیان دیگر در ایران، تقدیر و تشکر کرد.
با افزایش سرکوب مردم در اعتراضات ایران چهره خامنهای و نظام جمهوری اسلامی در جامعه بینالمللی به شدت تخریب شده و نظام تلاش میکند با ابزار و بازوهای تبلیغاتی خود فرای مرزها این چهره را که با سرکوب صدای اعتراض شهروندانش از خود برجای گذاشته ترمیم کند.
- بیشتر بخوانیم: انقلاب اسلامی با ارامنه ایران چه کرد؟ (بخش سوم)
- بیشتر بخوانیم: تبعیض علیه جامعه ارامنه ایران؛ نادیده گرفتن حق استخدام در ادارات و سازمانهای دولتی
- بیشتر بخوانیم: سوء استفاده سیاسی جمهوری اسلامی از جامعه ارامنه ایران
جاثلیق آرام کشیشیان همان ادعاهایی را کرده که پیش از او رهبر خلیفهگری ارامنه تهران و دیگر نمایندگان اقلیتهای دینی در مجلس به طور مرتب موظف به تکرار آنها هستند اما واقعیت چیز دیگری است. ادعای این که ارامنه در ایران با هیچ محدودیتی مواجه نیستند از اساس کذب است.
بنیانگذاران کلیساهای جماعت ربانی که در ایران با فشار نهادهای امنیتی تعطیل شده ارامنه بودند.آرام کشیشیان خبر ندارد در سالهای گذشته انبوهی از شهروندان ارمنی ایران به خاطر فشارهای عقیدتی، تبعیض های گسترده و بیکاری مجبور به ترک ایران شدند. بسیاری از آنها تحصیل کردههای رشته معماری، هنر، موسیقی، طراحی و یا صنعتگر بودند. چرا در چهار دهه گذشته حتی یک بار وزیر یا معاون وزیر ارمنی در سیستم سیاسی و مدیریتی جمهوری اسلامی فعال نبوده؟ چرا اشتغال آنها در نهادهای نظامی مثل ارتش ممنوع است؟ اینها پرسشهای بیجوابی است که نظام جمهوری اسلامی و افکار عمومی با آنها روبروست.
