«محبت نیوز»-مسیحیان ایرانی، با وجود اینکه با آزار و اذیتهای بسیاری به دلیل ایمانشان مواجه هستند، اما امید به آزادی و تغییر در وطن خود را از طریق دعا و گردهماییها فریاد میزنند. صحنههایی بینظیر از این حمایت برای ایجاد تحول در ایران، اخیرن در وین به نمایش درآمد؛ جایی که پناهندگان ایرانی با سردادن شعار و برافراشتن پرچم ایران، خواستار پایان آنچه “شرّی شناختهشده” در میهنشان نامیدند، شدند.
رگی هیلر، از رهبران کلیسا، این گردهماییها را که همزمان با مراسم عبادی کلیسای مسیح پولگاس در وین برگزار شد، “سرشار از شادی و آرامش” توصیف کرد. در پایان این مراسم، دو ایرانی تعمید یافتند که این خود نشانهای از گسترش مسیحیت در میان ایرانیان دور از وطن است.
وین؛ پناهگاهی برای اقلیتها
از زمان انقلاب اسلامی ایران، شهرهایی چون وین به پناهگاهی اصلی برای اقلیتهای مذهبی تحت آزار و اذیت – از جمله یهودیان، مسیحیان و بهائیان – تبدیل شدهاند. با تشدید حملات هوایی به ایران، پیشبینی میشود موج جدیدی از پناهجویان راهی اروپا شوند. کلیساهای مسیحی در اروپا فعالانه به این پناهجویان یاری میرسانند؛ از یافتن مسکن گرفته تا همراهی در فرایند درخواست پناهندگی. بسیاری از این کلیساها حتی مراسم عبادی خود را به زبان فارسی نیز برگزار میکنند.
ژاله، یکی از مسیحیان ایرانی کلیسای پولگاس، می گوید: «مسیحیان ایرانی بخشی از جنبش گستردهتر برای آزادی و دموکراسی در ایران به شمار میروند. حمایت ما هم ریشه در ایمان دارد و هم برآمده از میهنپرستی ماست.» او میافزاید که مسیحیان مقیم اروپا، به طور فعال از جنبشهای صلح، عدالت و احیای ملی در ایران پشتیبانی میکنند.
تاریخ و ایمان؛ ریشههای مسیحیت در ایران
ایران، که در گذشته پارس خوانده میشد، نقشی پررنگ در تاریخ کتاب مقدس ایفا کرده است؛ از کوروش کبیر که به اسارت بابلیها پایان بخشید تا روایت استر. اما تاریخ معاصر ایران با انقلاب اسلامی سال ۱۹۷۹ و سرنگونی شاه محمدرضا پهلوی دگرگون شد. ژاله، که یک سال پس از انقلاب چشم به جهان گشود، از فشارهای رادیکالهای اسلامی بر خانوادهاش به دلیل وابستگی پدرش به ارتش شاه میگوید. او تجربه خود از مدرسهای که “پایبندی شدید به اسلام” را تعلیم میداد، چنین روایت میکند: «اسلام برای من بیش از آنکه منبع آرامش باشد، به سرچشمهای از سرکوب، احساس گناه و اهرم فشار بدل گشت.»
ژاله که در سال ۲۰۲۰ برای تحصیل به ایتالیا مهاجرت کرده بود، سرانجام در وین با یک مسیحی ایرانی آشنا شد. او از “شخصیت مهربان و روحیه مثبت” این شخص سخن میگوید و اینکه چگونه گفتگو درباره “فیض الهی” مسیر زندگیاش را متحول کرد. ژاله در ۳۰ آوریل ۲۰۲۵ غسل تعمید گرفت و اظهار میدارد: «من نه از روی نفرت، بلکه از روی امید به مسیحیت روی آوردم.» او که میداند با ایمان جدیدش قادر به زندگی در ایران نیست، از اتریش درخواست پناهندگی کرده و وضعیت خود را “مسئلهای برای بقا” میداند.
دعا برای صلح در میان جنگ و شرارت
برخی دیگر از مسیحیان ایرانی، جنگ کنونی را بخشی از “نقشه خدا” برای سرزمین مادریشان تلقی میکنند، اما در عین حال برای جانهای از دست رفته سوگواری میکنند. حسین، ساکن بیرمنگام انگلستان، میگوید: «مسیحیان از خشونت و مرگ بیزارند… اما بخشی از وجودم امیدوار است که این رخداد به معنای تغییری بنیادین باشد.» او برای محافظت از بیگناهان و گسترش آزادی در ایران دعا کرده و امید دارد که “خداوند به گونهای صلح پایدار را از بطن این وقایع پدیدار سازد.”
فرد پتروسیان، روزنامهنگار و محقق ایرانی مقیم بلژیک، وضعیت مردم ایران را تحت حکومت دینی، “بدتر از زندانیان پشت پرده آهنین” وصف میکند. او در مقالهای برای مجله Religion Unplugged، به “وضعیت اسفناک مسیحیان ایرانی” – چه در تبعید و چه آنان که مخفیانه در ایران به عبادت میپردازند – اشاره کرده است. پتروسیان خاطرنشان میسازد که با وجود تحقیر و محرومیت از حقوق اولیه، “مسیحیان ایرانی همچنان به مقاومت خود ادامه داده و به ایمان و هویت خویش گواهی میدهند.”
منبع: کریستین کرونیکل
