«محبت نیوز»- گروهی از باستانشناسان هنگام کاوش در مجموعهای از سردابهای صومعهای بیزانسی در «خیرُبت المصانی»، واقع در ۳ کیلومتری شمال غربی اورشلیم باستانی، به اسکلتهای چندین مرد، زن و کودک دست یافتند. در میان این یافتهها، گوری حاوی بقایای فردی توجه محققان را جلب کرد که به شکلی اسرارآمیز در زنجیر محبوس شده بود.
به گزارش یورونیوز، در ابتدا، مسئولان حفاری جنسیت این فرد را مرد اعلام کردند، اما پژوهشهای علمی جدید این فرضیه را مردود دانسته است.
پژوهشگران بر این باورند که این زنجیرها نه به دلایل مجرمانه، بلکه به عنوان بخشی از سبک زندگی زاهدانه و ریاضتکشانهی این فرد مورد استفاده قرار گرفته است. پس از آنکه مسیحیت در سال ۳۸۰ میلادی بهعنوان دین رسمی امپراتوری روم پذیرفته شد، گسترش صومعهها و شیوههای زاهدانه در سرتاسر قلمرو روم شرقی شتاب چشمگیری یافت.
در پی این تحول، بسیاری از راهبان برای دوری از لذات دنیوی و تمرکز بر عبادت، روشهایی افراطی را در پیش گرفتند.
یکی از متداولترین شیوههای ریاضت مذهبی، زندگی بر فراز ستونهای بلند همراه با دعا و موعظه بود. همچنین، بسیاری از زاهدان زنجیرهای سنگین را به بدن خود میآویختند تا حرکات جسمانی خود را محدود کرده و بدینترتیب، روح خویش را از تعلقات دنیوی رهایی بخشند.
دانشمندان با بررسی دقیق استخوانهای فرد یافتشده دریافتند که برخلاف تصور نخستین، وی یک زن بوده است.
دکتر الیزابتا بوارِتو، باستانشناس مؤسسه وایزمن در اسرائیل و از نویسندگان این پژوهش، در این خصوص اظهار داشت: «استفاده از زنجیر در میان زاهدان مرد کاملاً مستند شده است، اما شواهد مربوط به زنان بسیار کمیابتر به شمار میآید.»
تحلیلهای علمی نشان داد که این زن هنگام مرگ بین ۳۰ تا ۶۰ سال سن داشته است. به سبب شرایط نامناسب بقایای استخوانی، پژوهشگران از مینای دندان وی بهره گرفتند تا جنسیت او را تعیین کنند.
تاریخنگاران از حضور زنان زاهد در عصر بیزانس، بهویژه در میان بانوان طبقه اشراف از سده چهارم میلادی به بعد، گزارش دادهاند.
دکتر بوارِتو در این زمینه میافزاید: «زنان زاهد معمولاً مسیرهای معنوی متفاوتی را در قیاس با مردان برمیگزیدند. دعا، روزه و مراقبه جوهره اصلی ریاضت آنها به شمار میرفت، اما بهرهگیری از زنجیرهای سنگین برای محدودسازی بدن، شیوهای بسیار افراطی محسوب میشد.»
وی تصریح کرد که زنجیرها در واقع ابزاری برای مهار امیال جسمانی بودند تا روح بتواند تمامقد بر پرستش و ارتباط با خداوند متمرکز شود. به گفته پژوهشگران، تدفین این زن همراه با زنجیرهایش نشانگر آن است که این زنجیرها بخش جداییناپذیر از هویت او در مقام یک زاهد بودهاند.
دکتر بوارِتو در این باره خاطرنشان کرد: «این تدفین غیرمتعارف شاید کوششی برای ارجنهادن به زندگی زاهدانه او بوده تا تعهد معنویاش حتی پس از مرگ نیز مورد تکریم قرار گیرد.» باستانشناسان تأکید میکنند هرچند پیشتر نیز نمونههایی از تدفین راهبان زنجیرشده کشف شده، اما این مورد از معدود نمونههای شناختهشده مربوط به زنان است.
نتایج این پژوهش اخیراً در نشریه «علم باستانشناسی» به چاپ رسیده است.
