امضای نماینده مسیحیان ارمنی اصفهان پای طومار حجاب اجباری!

«محبت نیوز»-  ماجرای تلاش برای اجرای قانون موسوم به عفاف و حجاب در مجلس شورای اسلامی ابعاد تازه‌ای به خود گرفته و سوالات جدی را درباره موضع‌گیری نمایندگان اقلیت‌های دینی و مذهبی مطرح کرده است. به‌نظر می‌رسد برخی از این نمایندگان، به‌جای تمرکز بر تعهد به حقوق جامعه خود، بیشتر در پی منافع شخصی یا تحت تأثیر فشارهای سیاسی قرار گرفته و به تبعیت از آن‌ها روی آورده‌اند؛ امری که می‌تواند به نفع آنها یا گروه‌های خاصی باشد، ولی حقوق و منافع جامعه‌شان را نادیده می‌گیرد.

روز سه‌شنبه ۱۴ اسفند، امیرحسن بانکی پور، نماینده اصفهان، در رأس گروهی از نمایندگان مجلس، نامه‌ای به محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ارسال کردند و از او خواستند که برای «دفاع از کرامت بانوان ایرانی» هرچه زودتر قانون حجاب را ابلاغ کند. این اقدام نشان‌دهنده عزم نمایندگان مجلس برای به تصویب رساندن قانونی است که بسیاری از حقوق و آزادی‌های فردی و اجتماعی را زیر سوال می‌برد. نکته‌ای که در این میان شگفت‌انگیز بود، امضای برخی از نمایندگان اقلیت‌های مذهبی بر این نامه است. گقارد منصوریان، نماینده مسیحیان ارمنی و بهشید برخوردار، نماینده زرتشتیان، از جمله افرادی بودند که پای این نامه را امضا کرده‌اند. بهشید برخوردار در پیامی اعلام کرده که “پوشیدگی  یک حقیقت فرهنگ زرتشتی ایرانی است”.  گقارد منصوریان هم در حالی از این قانون جنجالی حمایت کرده است که حجاب اجباری در ایران یکی از عواملی است که به مهاجرت ارامنه و دیگر اقلیت‌های دینی از  کشور دامن زده است. این قانون به‌ویژه برای زنان ارمنی، که باورها و فرهنگ خود را دارند، به‌عنوان یک تحمیل فرهنگی و دینی تلقی می‌شود و احساس ناامنی و نارضایتی را در میان آن‌ها افزایش داده است.

مصوبه عفاف و حجاب از همان روز‌هایی که پس از تایید توسط شورای نگهبان به قانون تبدیل شد، همواره با انتقاد گسترده افکار عمومی و حتا معتقدان به مبانی اسلامی مواجه شده است. حجاب اجباری در ایران از توصیه یا امر و قانونی دینی و مذهبی خارج و به امری سیاسی، امنیتی و اجتماعی تبدیل شده است.  چهل و شش سال اصرار مقام‌های جمهوری اسلامی مبنی بر ضرورت رعایت پوشش «شرعی» از سوی زنان حالا به یکی از نماد‌های مقاومت مدنی و اجتماعی مردم ایران برای عبور از کلیت نظام مستقر تبدیل شده است.با این اوصاف چگونه این نمایندگان می‌توانند انتظار حمایت و همدلی از اعضای جامعه خود را داشته باشند، در حالی که قوانین و سیاست‌هایی را تصویب و حمایت می‌کنند که به تضییع حقوق آن‌ها انجامیده است؟

Tagged:

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شبکه‌های اجتماعی