همزمان با ورود جنگ داخلی سودان به سومین سال خود و تشدید بحران انسانی در این کشور، یک رهبر کلیسا در سودان اعلام کرد که بهرغم استمرار خشونتها میان «نیروهای واکنش سریع» (RSF) و «ارتش سودان» (SAF)، گرایش به مسیحیت در میان مردم این کشور افزایش یافته است.
به گزارش «محبت نیوز» – از زمان آغاز این جنگ تاکنون، صدها هزار نفر جان خود را از دست دادهاند. بر اساس آمارها، بیش از ۱۱ میلیون نفر در داخل سودان آواره شده و نزدیک به ۴ میلیون نفر نیز به کشورهای همسایه پناه بردهاند. به گفته کارشناسان سازمان ملل متحد در سودان، تنها در عرض سه روز، بیش از ۶ هزار نفر در اطراف شهر «الفاشر» کشته شدهاند. دنیس براون، مقام سازمان ملل، در این باره تأکید کرد: «خواهش میکنم این وضعیت را یک بحران فراموششده ننامید؛ من از آن بهعنوان یک “بحران رهاشده” یاد میکنم.»
کشیش رفعت سمیر، شبان یک کلیسا در سودان، در گفتگو با رسانهها با اشاره به تداوم خشونتها گفت: «متأسفانه جنگ در سودان روزبهروز وخیمتر میشود. جغرافیای درگیریها پیوسته در حال تغییر است و کلیساهای ما در مناطق مختلف آسیب دیدهاند. مردم غذا و دارو ندارند. ما هر روز در کلیسا خبر مرگ انسانها را میشنویم؛ مرگی که نه فقط با گلوله، بلکه بر اثر بیماری و یا اجبار به پیوستن به گروههای درگیر رقم میخورد.»
وی افزود: «ما بهعنوان مسیحی، مدافع حق حیات هستیم. متأسفانه این جنگِ بیمعنی در حال نابودی کشور است. ما شاهد کینه، نزاعهای قومی و نژادی و نفرت همسایه از همسایه هستیم که این مصداق شرارت محض است.»
در همین حال، سازمان پزشکان بدون مرز روز سهشنبه اعلام کرد که در پی پنج حمله پهپادی ارتش سودان در منطقه دارفور، دستکم دو نفر کشته و ۵۶ نفر مجروح شدهاند. دفتر حقوق بشر سازمان ملل نیز از افزایش چشمگیر استفاده از پهپادها در سودان طی سال جاری میلادی خبر داده و اعلام کرده است که تنها از ژانویه تا اواسط مارس، بیش از ۵۰۰ غیرنظامی در پی این حملات جان باختهاند.
نور امید در میان ویرانیها
کشیش سمیر با توصیف پیامدهای ویرانگر سه سال جنگ، خاطرنشان کرد: «در خیابانها و بیمارستانها شاهد رنج کودکان هستیم. نه دارویی هست، نه مدرسهای و نه جریانی از زندگی. خانههایی که روزگاری پر از شادی بودند، اکنون به ویرانه تبدیل شدهاند. خارطوم که پیشتر بهعنوان سرسبزترین پایتخت آفریقا شناخته میشد، حالا متروکه و پر از علفهای هرز شده است.»
با این حال، وی تأکید کرد که در میان این درگیریها، بسیاری از اعضای قبایل به امیدِ موجود در پیام مسیحیت جذب میشوند: «ما ایمانداران جدیدی از قبایل مختلف میبینیم؛ قبایلی که پیش از این هرگز عضوی مسیحی نداشتند. دعای ما این است که بتوانیم نمک و نور جوامع خود باشیم و با الگوبرداری از پروردگارمان، حتی قاتلان خود را ببخشیم.»
