«محبت نیوز»- محمدحسین مختاری، سفیر جمهوری اسلامی ایران در واتیکان، در نامه‌ای به پاپ لئوی چهاردهم، رهبر کاتولیک‌های جهان، از سیاست‌های تحریمی ایالات متحده آمریکا علیه ایران به شدت انتقاد کرد و خواستار مداخله واتیکان برای دفاع از حقوق قربانیان این تحریم‌ها شد.
سفیر جمهوری اسلامی در این نامه، با استناد به آنچه آموزه‌های مشترک اسلام و مسیحیت در خصوص «کرامت انسانی» خواند، به تشریح پیامدهای منفی محدودیت‌های واشینگتن بر زندگی روزمره مردم عادی پرداخت و از رهبر کاتولیک‌های جهان خواست با استفاده از ظرفیت‌های معنوی و دیپلماتیک خود، برای حفظ مسیرهای بشردوستانه و جلوگیری از آسیب به غیرنظامیان اقدام کند.
مختاری با تأکید بر ابعاد معنوی و مذهبی این محدودیت‌ها، بیان داشت که دشوار شدن رفت‌وآمد مردم فقط مسئله‌ای سیاسی نیست، بلکه با حقوق و نیازهای مذهبی و معنوی انسان‌ها در ارتباط است.
سفیر جمهوری اسلامی در این نامه توضیح داد که چگونه این محدودیت‌ها مانع از سفر ایرانیان برای انجام حج، زیارت اماکن مقدس و پرداختن به امور دینی می‌شود. او از واتیکان خواست برای دفاع از حقوق قربانیان این تحریم‌ها، به ویژه در بُعد مذهبی و انسانی، مداخله کند.
مختاری با تأکید بر اینکه تصمیمات سیاسی نباید حقوق اولیه انسان‌ها را تحت‌الشعاع قرار دهد، خواستار هم‌صدایی رهبران ادیان برای حمایت از «ملت‌های مظلوم» شد و در نامه خود خطاب به پاپ نوشت: «آسمان را بر مردم عادی نبندید، زیرا آسمان، پیش از آنکه میدان قدرت باشد، راه پیوند انسان‌هاست.»
با این حال، چنین رویکردی در عمل پرسش‌برانگیز است؛ زیرا تأکید بر «کرامت انسانی» و «حقوق اولیه بشر» در عرصه بین‌المللی، با واقعیت‌های موجود در داخل کشور هم‌راستا نیست و از استاندارد دوگانه در حمایت از حقوق انسان‌ها حکایت می‌کند.
در حالی که سفیر جمهوری اسلامی ایران در واتیکان، در این نامه بر کرامت انسانی و حقوق دینی و معنوی قربانیان تحریم‌ها تأکید کرده و خواستار دفاع از آنان شده است، برخوردهای قضایی با نوکیشان مسیحی در داخل کشور، این موضع‌گیری را با پرسش‌هایی جدی درباره دوگانگی در حمایت از حقوق انسان‌ها روبه‌رو می‌کند. صدور حکم سنگین حبس برای شهروندانی مانند «غزل مرزبان»، نوکیش مسیحی کاتولیک، به اتهام‌هایی چون «تبلیغ علیه نظام» و محروم‌کردن او از دسترسی به کتاب مقدس، نمونه‌ای از محدودیت‌های اعمال‌شده علیه مسیحیان است؛ محدودیت‌هایی که با تأکید مختاری بر کرامت انسانی و حقوق دینی در تعارض قرار می‌گیرد.
علاوه بر برخوردهای قضایی، روند مصادره و تغییر کاربری برخی کلیساها و اماکن متعلق به مسیحیان ایران توسط حکومت نیز نشان می‌دهد که استناد به آموزه‌های اخلاقی برای کاهش رنج‌های بشری، رویکردی متناقض است. این تقلیل مفهوم «کرامت انسانی» به ابزاری برای افشاگری علیه تحریم‌های خارجی، در حالی که حقوق پایه شهروندان و اقلیت‌های مذهبی در داخل نادیده گرفته می‌شود، شکافی عمیق میان ادعاهای اخلاقی در دیپلماسی رسمی و واقعیت‌های جامعه ایجاد کرده و صداقت چنین درخواست‌هایی را در مجامع جهانی زیر سوال می‌برد.
